Hé, Pieter, spreekt dit gedicht voor zich??? Juist dit is er één waar je er voor moet induiken om zaken weten te plaatsen. Wordt er wel over een daadwerkelijke supermarkt gesproken? Iemand die zichzelf als statiegeld probeert in te leveren vind ik een sublieme zin, maar zo ontzagwekkend triest... Wij leven in een wereld waarin geld en waarde centraal staat, een markt van koop en neem, een markt waarvan wij alleen de contouren zien. Veel diepgang ontgaat ons. Iemand die zich als de te recyclen verpakking van consumptie ziet, hoeveel ben ik nog waard? Jou een vijftig eurocent muntje? Dank u wel! Hoe kwetsbaar is onze silhouetten markt, hoe houden we alles bij elkaar, met zandzakken, stromen de dijken over? In ons zoeken naar echtheid en niet voor geld te kopen waarde en liefde, maakt de paniek zich meester en klampen we vast... aan wat?, aan elkaar? We willen blijven leven, afscheid nemen van het zakelijke.... maar de afscheidzoen was wel bedoeld om te blijven leven.... maar dat wordt in de verleden tijd geschreven.. Dat wás de bedoeling, maar het liep anders...
Wat gedachtenspinsels die bij mij zo opkomen als ik dit lees... Voor mij eigenlijk niet vanzelfsprekend... maar desalniettemin: een erg goed intrigerend gedicht. Helemaal mee eens!
Groet,
Rob
