Ja, het lijkt me ook waarschijnlijk dat het over een demente vader gaat, als je dat aanneemt vallen de beelden op hun plaats.
De vader is nog wel lijfelijk aanwezig, maar niet meer in zijn geest.
Hij spreekt waarschijnlijk ook niet meer, zodat met hem op de duur niet meer ziet. Vandaar het beeld van dat gat, een beeld dat steeds verder wordt doorgetrokken wat door Dettie heel goed is uitgelegd.
Da contradictie in de laatste regels valt me op en is heel goed gevonden: "zodat we konden zien waar hij niet meer was".
Door de gefingeerde hoepel weet je, zie je waar hij is, maar eigenlijk zie je hem niet, want hij is niet echt aanwezig".
Het gedicht is afstandelijk geschreven, maar roept volgens mij bij de lezer toch gevoel op.
De eerste regel al: "ik hoorde de stilte aan mijn vader knagen". Je voelt direct dat dit geen "prettig" gedicht wordt. Met die regel is de toon van het gedicht onmiddellijk gezet en je hebt meteen het beeld van de zwijgende vader. Het feit dat de dichter schrijft: Ik hoorde knagen, wijst ook op de betrokkenheid van de dichter, en daar zit volgens mij wél gevoel in.
"zodat we konden zien waar hij niet meer was" het is sec geformuleerd, zonder overtollige adjectieven, maar roept m.i. toch gevoel bij de lezer op. Het doet haast rillen....
Humoristisch vind ik dit niet.
Ophoepelen, heeft natuurlijk een dubbele bodem: een hoepel maken rond en weggaan.
Mooi gedicht.
Tiba.
