Joris Miedema

Dettie schreef : Ophoepelen





moeder had een hoepel om hem

heen gebonden

zodat we konden zien waar

hij niet meer was



Ik denk dat het ophoepelen naar die hoepel verwijst Pieter.

Ja, ik houd van dit soort humor. Het is voor mij een spelen met gedachten.



ik hoorde de stilte aan mijn vader knagen

net zo lang tot hij een gat werd

met verjaardagen moest je altijd

oppassen dat je niet in hem

stapte



Dit is voor mij een en al woordSpielerei. Daar kan ik erg van genieten.

Moeilijk uit te leggen waarom dat zo is. Het voelt voor mij goed, laat ik het daar maar op houden.





Dettie

Elise noemde oma de gordijnen



Elise noemde oma de gordijnen

nu staat ze voor het raam

terwijl de wereld

door haar hoofd reist

brabbelt ze mij lippen aan

met ogen starend als pitloze druiven





soms wou ik dat haar stem van lego was

dat ze kon bouwen wat ze bedoelde

maar elke keer pelt ze de poppetjes

alsof beschaving een velletje is

waar je je in kan kleden



Nog maar eens dit gedicht geplaatst om het verschil tussen deze twee gedichten duidelijk te maken. Het eerste gedicht is voor mij inderdaad niet meer dan woordspelerij, geestig-absurd voortbordurend op het door de stilte geknaagde gat in de eerste regel. De man is zo stil geworden dat hij mag ophoepelen.



Neem nu het tweede. Je ziet een vrouw voor het raam staan met ogen waarin geen pit meer zit, haar lippen brengen slechts gebrabbel voort. Maar je ondervindt enige compassie bij de dichter. Ze speelt met de poppetjes, kleedt ze uit, alsof ze nog naar beschaving, bewustzijn, zoekt. Dit is mooi en menselijk uitgedrukt.

Pieter

PieterD schreef : De man is zo stil geworden dat hij mag ophoepelen.

Dat staat er juist niet Pieter, er wordt een hoepel over de man heen gezet, om te laten zien dat hij er nog is! De hoepel vestigt de aandacht op de man. Dat is eerder liefdevol van moeder dan dat ze aangeeft dat hij mag ophoepelen. Denkelijk is de man geestelijk weg. De hoepel geeft juist aan dat de man er lichamelijk nog wel is.

Ik vind het erg mooi verwoord, en voor alle duidelijkheid, dit stukje is voor mij dus niet humoristisch maar triest.



Dettie

Toch wel een merkwaardig dichter!



Het tweede gedicht gaat over een vrouw, mss eerder een jong meisje (kind?) Elise. Ze noemde oma de gordijnen. Sloot oma haar af van de buitenwereld? Nu staat ze voor het raam --> krijgt zicht op de buitenwereld. Is oma mss. overleden?

Ze "brabbelt", haar ogen staren. De wereld reist door haar hoofd. Waarom dat laatste? Omdat ze nu zicht heeft op de buitenwereld?

Omdat haar oma overleden is? Zoals de dichter haar tekent, zou het ook om een mentaal gehandicapt meisje/vrouw kunnen gaan.



De dichter zou Elise beter willen begrijpen "soms wou ik dat haar stem van lego was/ dat ze kon bouwen wat ze bedoelde"

Maar blijkbaar bouwt ze niet, maar pelt de poppetjes af.

Ik meen daaruit te begrijpen dat ze ook met die lego's niets logisch doet, zodat de dichter haar nog altijd niet begrijpt.



Dit is wat ik er momenteel in zie. Mogelijks sla ik de bal volledig mis.

Het einde is me niet duidelijk.



Tiba.

tiba schreef : Toch wel een merkwaardig dichter!



Het tweede gedicht gaat over een vrouw, mss eerder een jong meisje (kind?) Elise. Ze noemde oma de gordijnen. Sloot oma haar af van de buitenwereld? Nu staat ze voor het raam --> krijgt zicht op de buitenwereld. Is oma mss. overleden?

Ze "brabbelt", haar ogen staren. De wereld reist door haar hoofd. Waarom dat laatste? Omdat ze nu zicht heeft op de buitenwereld?

Omdat haar oma overleden is? Zoals de dichter haar tekent, zou het ook om een mentaal gehandicapt meisje/vrouw kunnen gaan.



De dichter zou Elise beter willen begrijpen "soms wou ik dat haar stem van lego was/ dat ze kon bouwen wat ze bedoelde"

Maar blijkbaar bouwt ze niet, maar pelt de poppetjes af.

Ik meen daaruit te begrijpen dat ze ook met die lego's niets logisch doet, zodat de dichter haar nog altijd niet begrijpt.



Dit is wat ik er momenteel in zie. Mogelijks sla ik de bal volledig mis.

Het einde is me niet duidelijk.



Tiba.

Ha Tiba,



Ik denk dat het inderdaad om een mentaal gehandicapt meisje/vrouw gaat. Maar niet dat ze aan oma denkt of zicht heeft op de buitenwereld.



Elise weet kennelijk het verschil niet tussen oma of gordijnen en/of ze kent misschien de juiste woorden niet. Ze weet niet dat oma, oma heet en zegt gordijnen als ze oma ziet.

De dichter ziet haar voor het raam wat staan te brabbelen, er gaat dus wel het een en ander in haar hoofd om maar de dichter weet niet wat, ze is niet te verstaan en ze heeft ook geen uitdrukking erbij (starende ogen zonder pit)



Ik denk niet dat ze met lego speelt maar dat de dichter wilde dat haar stem van lego was. Dan kon ze met die legoblokjes bouwen en laten zien wat ze nu eigenlijk zei.

Maar het enige wat ze doet is poppetjes uitkleden.



(Beschaving is o.a.ontwikkeling die iemand of een groep heeft bereikt, zegt mijn woordenboek.)



Elise heeft geen ontwikkeling, ze is geestelijk onontwikkeld.

Haar ontwikkeling is poppetjes uitkleden alsof beschaving een (bloot?) velletje is.







Ik zeg ook maar hoe ik het zie hoor.

Wie weet ziet iemand anders weer heel andere dingen in dit gedicht.



Dettie

Ik heb inmiddels ook de andere gedichten van Joris Miedema gelezen. Bij mij vallen op de grote en absurde fantasie en een voor mij voor een groot deel (voorlopig) ondoorzichtige symboliek.

Wie durft eraan?

Pieter

Mij is opgevallen dat deze dichter vooral portertten 'schildert', ofwel van een ietwat vreemde figuur, ofwel met een absurdistisch oog en taal.



mira