Joris Miedema

PieterD schreef : Ik heb inmiddels ook de andere gedichten van Joris Miedema gelezen. Bij mij vallen op de grote en absurde fantasie en een voor mij voor een groot deel (voorlopig) ondoorzichtige symboliek.

Wie durft eraan?

Pieter

Jij Pieter?



dettie

Zakenman



hij was zijn stem kwijt

zocht in bed aan de kant van zijn vrouw

tot ver onder het ijs tussen de lakens

waar hij een echo had gehoord



in het midden stond een sculptuur

van zijn laatste schreeuw

robuust en onbewogen



hij trok een andere man aan als pak

leerde een flesje bier voor hem praten

en hoe hijzelf het hardste zwijgen kon



Joris Miedema



Ik begin met de laatste strofe omdat die voor mij nog het meest "duidelijk" is.

Volgens mij bedoelt de dichter de generalisatie van de zakenman: de man die eigenlijk altijd een rol speelt. Hij verschuilt zich in een net pak en achter een flesje bier. Het flesje bier kan ook iets anders zijn, een glas wijn, een kunstwerk achter zijn bureau. Het moet iets zijn dat precies de goede indruk op zijn klant maakt. En zelf niet het achterste van zijn tong laten zien natuurlijk.



We gaan naar de eerste strofe. Hij is zijn eigen stem kwijt, zijn vrouw verstaat hem niet meer, verijst. Hij zoekt naar iets wat misschien nog enigszins op zijn stem lijkt, zijn echo.



Tweede strofe: maar zijn echte stem blijkt versteend, is een sculptuur geworden.



Dit is alles wat ik eruit kan halen.

Pieter

Voor mij volgen de gedichten wat snel na elkaar, ik loop achterop. :-s



mira

Overkomt me ook! Ik wou nog reageren op een reactie van Dettie op het eerste gedicht, heb ik dus niet gedaan, want er stond al een tweede (daarop dus wel gereageerd). Nu dus het derde, als ik nog wil reageren op het tweede (of eerste) gaat alles zo door elkaar lopen....



Tiba.

Sorry, ik liep mss. wat te hard van stapel. Maar omdat het nogal tamelijk korte gedichten zijn met, als je ze allemaal gelezen hebt, met een herkenbare, consistente stijl en metaforiek, dacht ik dat het zin had om er een aantal tegelijk te behandelen.

Pieter

Ophoepelen





ik hoorde de stilte aan mijn vader knagen

net zo lang tot hij een gat werd

met verjaardagen moest je altijd

oppassen dat je niet in hem

stapte



je wist precies waar hij was

want als er ergens een deur

open stond dan tochtte hij



moeder had een hoepel om hem

heen gebonden

zodat we konden zien waar

hij niet meer was





©Joris Miedema



Ik heb het eerste gedicht maar weer even hier gezet Tiba.



Volgens mij is de vader inderdaad zoals Pieter stelt dement. De vader is er in feite niet meer, alleen zijn lichaam is er nog. Zijn geest raakte uitgehold, leeg, een gat.

Met dat gat gaat de dichter 'spelen'. Een gat waar je in kunt stappen, misschien bedoelt de dichter met 'in het gat stappen', de vader geestelijk proberen te benaderen.



Maar de dichter gaat ook verder met het idee van een gat, een leegte.



je wist precies waar hij was

want als er ergens een deur

open stond dan tochtte hij



Hij speelt met het woord gat, spielerei met betekenis van het woord.



Maar moeder is er ook nog. Zij plaatst een hoepel om vader, zodat hij niet 'wegwaait', niet over het hoofd gezien wordt, vader is er nog ondanks het 'gat' in zijn geest.



De titel ophoepelen zie ik ook als een woordspielerei verwijzend naar de vader die in de hoepel geplaatst wordt, ik zie het woord ophoepelen als een nieuw werkwoord. iets als 'Ik zal vader even ophoepelen (in de hoepel plaatsen)



Zo zie ik het gedicht, ben heel benieuwd hoe jullie het zien.





dettie