telkens als ik wakker word
zit er een roodborstje op
mijn pupil
ik jaag hem weg
en zoek deze ochtend
naar de teek die het bloed
uit mijn fotoboeken zuigt
in het medicijnkastje
zit een verrader
als ik in de spiegel kijk
hoor ik zijn omgekeerde stem
Centraal staat - dat zegt de titel al - het medicijnkastje, standaard aanwezig in de badkamer naast de spiegel. De persoon heeft redenen om iets te "gebruiken", wil dat ook, maar realiseert zich ook dat het "middel" hem verrraadt - hem zaken ontzegt, ontneemt. Het dualisme "keer en omgekeerd"zit niet alleen in de spiegel (mooi beeld!) maar ook in de persoon zelf. Er zit een spanningsveld tussen "telkens als ik wakker wordt" en "deze ochtend"... een roodborstje als beeld van natuurlijke schoonheid, frivoolheid, blijde toon, het genieten van de natuur... totdat hij figuurlijk zo dicht op je de ogen staat dat je aleen een rode waas ziet (ha! de genoemde kater? Ik denk de verdoofde, gedoofde blik door het "middel"). TELKENS WEER. Het zicht (de pupil bepaalt het volledige gezichtsveld) ontnomen. Ik pik het niet meer!!! DEZE OCHTEND ga ik op zoek naar datgene wat het leven uit mij zuigt, dat het leven dat ik in mijn fotoboeken heb vastliggen weg neemt, mijn ervaringen dooft, het levensbloed uit mijn herinnering haalt. De teek die ergens op mij is gevallen en mij nu langzaam leeg trekt. Mij alle zin ontneemt. IK PIK HET NIET MEER.... En dan ontdek ik de verrader.... sta ik voor de spiegel en zie dat de verrrader in het medicijnkastje zit (en eigenlijk dus ook in mij?)...het "middel" dat mij helpt, verrraadt mij tegelijkertijd. Mijn spiegelsbeeld zegt "IK NEEM HET WEER" ... en de dag loopt als iedere andere...
Ik zou deze persoon graag uit die vicieuze cirkel helpen! Maar o zo knap gedicht,.. de spanning van de tweespalt is te snijden...
Groet,
Rob
