Joris Miedema

Weer een nieuw gedicht van Joris Miedema. Ik raad iedereen aan eerst het hier bovenstaande gedicht met de uitleg van Rob te lezen.

Pieter





het jongetje uit de schoolmelk – joris miedema



het jongetje naast me in de klas

komt uit de schoolmelk

zijn gezicht en handen blijven nat



ik probeer me altijd

op de droge hoekjes

rond zijn mond te richten



hij tekent een balk

op een leeg vel papier

en zegt



dit is papa in ons oude huis

hij hout van mij

van mama mag ik een keer per maand

het nummer op zijn steen bellen



Joris Miedema



Dat hout zonder d is wel een heel mooie vondst.

Pieter

Ik probeer later wat uitvoeriger op beide laatste gedichten te reageren.



Toch even zeggen dat J. Miedema een bijna grenzeloze inventiviteit en verbeeldingkracht heeft, en ik bedoel dit uitsluitend in positieve zin, en dat ook vaak prachtig in een gedicht verwoordt, wat niet vanzelfsprekend voortvloeit uit voorgaande kwaliteiten.



Met dank aan Rob voor zijn indringende analyse (moet ik nog laten bezinken).

En aan Pieter voor zijn volgehouden inspanning.



mira

Met bewondering de analyse van Rob gelezen. Vooral hoe de 2de strofe uitgelegd is. Zó had ik het niet gezien, meer nog, ik begreep er niet veel van. Nu toch al wat meer.

Zit nog te kijken op die "omgekeerde stem". Dat is me niet helemaal duidelijk.



Tiba.

Ik denk dat we bij Miedema ver moeten gaan met associaties, Tiba. Na een zware avond kan een stem de volgende ochtend behoorlijk "verdraaid" zijn, oftewel omgekeerd. Zo vat ik het maar op. Kan geen andere verklaring vinden.

Ik geef hieronder een nog raadselachtiger gedicht. (tenminste voor mij)

Pieter





we serveren de postbode – joris miedema



nadat hij een telefoonboek

bewust op hun chiwawa

had gemikt



serveerde ze de postbode

als Tompoes

op haar high society party



een vrouw had een stukje

belastingaanslag

tussen haar tanden



haar man hield een chirurgenhandschoen

voor haar mond

waarin ze het uit kon spugen

Ha! De uitdaging en de gekte worden steeds groter.... ik proef weer de aanklacht tegen een oneerlijke absoluut onredelijke rijkdom en macht. Ik zie de boodschapper (postbode) twee zaken aandienen: van alles en nog wat (zoals een telefoonboek) en een belastingaanslag. AU! Dat laatste doet pijn, dat kost geld! Dus wordt korte metten gemaakt met boodschapper. Dit is de persoon die normaal gesproken "bedient", hij serveert de post. Waarbij de post valt door de bus en soms welgemikt op het lieve rijkeluishondje, dat eronder staat te keffen. Maar de rijkdom vernietigt, verteert de postbode. De dame des huizes heeft er pap van gemaakt, en als een tompouce wordt de postbode als lekker hapje aangeboden, Ha! Misschien serveert de dame zelf wel in het wit (de slimme poes die weer een list wist). Rijkdom heeft lak aan het algemeen belang, dat heeft ze opgegeten. (De woordspeling met belasting aanslag tussen haar tanden vind ik reuze!) Reuzefijntjes worden met een specialistenhand, de aanspraken van de maatschappij weggemoffeld. En zo handhaaft de weelderigheid zichzelf....



Een poging?

Schitterende analyse Rob.

Dit gedicht zit, zoals jij en Pieter al zegden, vol woordspelingen en associaties: van het chique hondje, de chiwawa, (al ken ik zelf een fabrieksarbeidster die zo'n leuk diertje heeft, de beschrijving is dus wel wat karikaturaal) naar de poes, nou ja de tompoes, het gebakje, en van belastingsaanslag naar tandaanslag.

Een echtgenoot, vast een medicus, helpt zijn high society-vrouw om, quasi elegant, een chirurgenhandschoen voor de mond te houden om.....de hele mikmak uit te spuwen.

Een maatschappijkritisch gedicht!



mira