Geplaatst: 23 sep 2007 06:24 am
tiba schreef:
Bovenstaand gedicht gaat over een van de avonturen die Odysseus beleefde tijdens zijn terugkeer van Troje naar zijn vaderland.
Sirenen waren gevaarlijke wezens, ze werden aanvankelijk voorgesteld als vogels met een vrouwenhoofd, later als wondermooie vrouwen met vleugels en vogelklauwen. Met hun betoverend gezang lokten ze de zeelieden zodat hun schip op de klippen voer en doodden hen. Het strand lag bezaaid met hun lijken.
De slimme Odysseus die dolgraag hun wondermooi gezang wou horen, liet de oren van zijn makkers volstoppen met was, zodat ze niet werden verleid. Zelf liet hij zich vastbinden aan de mast om te kunnen genieten van hun verleidelijk gezang. Toen hij riep om losgemaakt te worden en tekens deed, werd hij zoals afgesproken, nog steviger vastgebonden.
Zo had hun verleidelijk gezang geen resultaat en kon het schip veilig voorbijvaren, vandaar hier: "ons onvruchtbaar gezang".
Tiba.
Tiba, dank voor het plaatsen. Twee woorden intrigeren me: gek en glans.
Noemt de sirene hem gek omdat de sirenes hem juist wel de liefde en genot wilden geven die ze de andere zeelieden onthielden? Odysseus was immers een bijzonder iemand, een soort halfgod. Glans zeg je niet gemakkelijk over gezang. Maar zoals je weet heeft glans meer betekenissen. Ik werd op het idee gebracht door Leni met haar opmerking over Claes' schunnige gedichten.
Pieter