Geplaatst: 24 mrt 2007 04:47 pm
Dettie schreef : Herfst
Toornige vreugde doet mij rechtop gaan
dwars door de herfstige plantsoenen
waar in het nat verwilderd gras
rillend naast de zwarte plas
een troep verregende kalkoenen
verworpen, onheilspellend staat.
De wind schuift in de glazen wolken
lichtende wakken hemel open
en wervelt glinsterende kolken
omhoog uit gele bladerhopen.
Als gevallen englen hokken
door geen zon meer te verzoenen
in een somber dreigend mokken
daar mijn broeders de kalkoenen.
Gert er staat in het gedicht rechtop gaan en wakken
Ik denk dat wink dat eventjes verkeerd had overgenomen, maar bij deze is dat dus weer rechtgezet.
Ik heb hierbij een aantal vragen:
1. Hoe kan vreugde toornig zijn?
2. Waarom is de verteller vervult van toornige vreugde?
3. Waarom zijn de kalkoenen de broeders van de verteller?
Het zijn lastige vragen wink.
Ik denk dat de dichteres ergens boos over is maar blij is dat ze de kalkoenen ziet. Waarom ze boos (toornig) is weet ik niet.
Je kan het zo voor je zien:
De dichteres loopt boos door de plantsoenen en ziet in het natte gras een stel kalkoenen staan. Die zien er net zo uit zoals zij zich voelt...
ze is verregend, chagrijnig (misschien ook verworpen) en dat geeft haar troost, ze herkent in die boze (mokkende) kalkoenen zichzelf en daardoor noemt ze de kalkoenen mijn broeders.
(je spreekt wel eens over broeders in het kwaad of broeders in de liefde)
Als je hierover nog vragen hebt dan zeg je het maar.
Dettie
Die twee woorden veranderen de zaak. Ik heb de bundel niet bij de hand op dit moment.
Dus Wink, herlees woord voor woord voordat je een vers plaatst. Nu stond er gewoon onzin.
Dettie heeft al veel zinnigs gezegd over het vers.
Ik voeg nog enkele gedachten toe.
Het is weer typisch een Vasalisgedicht.
De verteller gaat rechtop, de rug recht, en is blij maar tegelijk ontzettend kwaad. Waarover wordt niet verteld. Ik raad maar wat: Ze is gekrenkt in haar trots. Laten we zeggen: geslaagd voor een tentamen, maar tegelijk is haar door de prof aangeraden nooit arts te worden. Ik zeg maar wat.
En dan loopt ze door dat herfstpark en ziet daar de kalkoenen, verregend. En dan projecteert zij haar ellende op die dieren. En het is niet mis wat ze denkt:
Als gevallen englen hokken
door geen zon meer te verzoenen
in een somber dreigend mokken
daar mijn broeders de kalkoenen.
Ze herkent in hen haar broeders: ze voelt zich met hen verbonden. Dettie heeft daar voldoende over gezegd. Dat zie je ook vaak in andere verzen van haar.
Dat is enerzijds een tegenstelling: mens (park) tegenover dier (woestijn), cultuur tegenover natuur. Anderzijds is er de verbondenheid. Ze voelt zich vaak wezenlijk verbonden met de dieren die ze in haar verzen laat opdraven.
Vasalis kiest in haar gedichten vaak voor de 'woestijn'. Daarnaar gaat haar sympathie uit. Ze was dan ook psychiater.
Gert
_________________
gert.slings.nu