* M. Vasalis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Geplaatst: 05 okt 2006 11:34 am



Een prachtig cijfer, Marlin.

Gefeliciteerd ermee.



Leuk dat we een beetje konden helpen.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 05 okt 2006 01:25 pm



JAAAA Wat goed!!!

Zit helemaal te glimmen van puur plezier voor je.



Maar jij hebt het gedaan hoor, wij proberen te helpen, maar jij moet het uiteindelijk doen!

Hartstikke goed zeg!



Dettie

Geplaatst: 04 jan 2007 04:29 pm



DE WINTER



De winter en mijn lief zijn heen.

Er zit een merel op het dak,

zijn keel beweegt, zijn snavel beeft

alsof hij in zichzelve sprak.



Hij luistert: uit een verre boom

klinkt het als het ketsen van twee stenen

een vonkenregen van verlangen

zo luid, zo helder en zo bang.



De merel stort zich met een kreet

vol wildheid in de voorjaarsvlagen.

Ik kan het bijna niet verdragen:

mijn voorjaar en mijn lief zijn heen.





M. Vasalis

Uit: Vergezichten en gezichten,

Van Oorschot, Amsterdam 1954



Irene



Uit het item "raad de dichter" ook hier geplaatst.

Geplaatst: 02 mrt 2007 01:14 pm



hey ik moet "moeder" van Vasalis analyseren maar ik kom er niet uit. Kan iemand mij helpen?



Moeder



Zijzelf was als de zee, maar zonder stormen.

Even blootshoofds en met een brede voet.

Rijzend en dalend op haar vloed,

als kleine vogels op haar schoot gezeten,

konden wij lange tijd haarzelf vergeten,

rustend en rondziend en behoed.

Haar stem was donker en wat hees

Als schoven schelpjes langs elkander,

Haar hand was warm en stroef als zand.

En altijd droeg zij om haar bruine hals

Dezelfde ketting met een ronde maansteen,

Waar in een neevlig blauw een kleine gele maan scheen.

Voorgoed doordrongen door haar kalm geruis

Waren wij steeds op reis en altijd thuis.



majootjuh

Geplaatst: 02 mrt 2007 03:34 pm

Zijzelf was als de zee, maar zonder stormen.

Even blootshoofds en met een brede voet.

Rijzend en dalend op haar vloed,

als kleine vogels op haar schoot gezeten,

konden wij lange tijd haarzelf vergeten,

rustend en rondziend en behoed

.





Het zijn herinneringen van iemand die als kind vaak op de schoot van moeder zat.

De moeder wordt vergeleken met de zee, staat als in de eerste regel:



"rijzend en dalend op haar vloed"

ik veronderstel dat hier de rustige ademhaling van de moeder bedoeld is, die doet denken aan het rijzen en dalen van de zee.



Het kind voelt zich blijkbaar veilig op de schoot van moeder (het is "behoed), het is nog heel klein (als kleine vogels), maar vanop die veilige schoot kan het de wereld rond zich bestuderen: rondziend



De moeder straalt rust uit: ze is zoals de zee, maar dan zonder stormen, het kind kan ook "rusten" op haar schoot.

Haar stem was donker en wat hees

Als schoven schelpjes langs elkander,

Haar hand was warm en stroef als zand.

En altijd droeg zij om haar bruine hals

Dezelfde ketting met een ronde maansteen,

Waar in een neevlig blauw een kleine gele maan scheen.

Voorgoed doordrongen door haar kalm geruis

Waren wij steeds op reis en altijd thuis.

Hier wordt het beeld van de zee verder doorgetrokken:

- de stem van de moeder is wat hees zoals schelpjes die naast elkaar schuiven

- haar hand heeft de warmte en het aanvoelen van zand

- haar hals is bruin: van iemand die veel buiten is??



Zo rustend op de schoot van moeder voelt het kind zich niet alleen veilig, maar kan van daaruit ook de wereld verkennen.

Het kalm geruis van de moeder is weerom als de zee... zodoende voelt het kind het aan dat het tegelijk op reis is en veilig thuis.



Dit haal ik er uit bij een eerste lectuur.

Hopelijk heb je er wat aan.



Tiba.

Geplaatst: 06 mrt 2007 05:27 pm



Reageer je nog majootjuh? Is er nog iets dat niet duidelijk is?



Tiba.