* M. Vasalis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Geplaatst: 25 mrt 2007 06:20 pm



De Krekels



Ik lig met open ogen in het duister

en de gordijnen aadmen op en neer,

ik heb geen lichaam en geen zwaarte meer

mijn geest is rustig en ik luister...

Rondom: het lege land met stenen,

boven: de lege lucht met sterren.

't Begin, duizenden eeuwen her,

heeft nimmer zo nabij geschenen.

Dan, wat ik niet had moeten horen:

der krekels hese stroeve stemmen,

miljarden uiterst kleine remmen

schrammen de nacht... die gaat verloren.

- Er is geen rust. Er is geen nacht

oneindig en geen stilte stil.

Geen groot verlangen, geen enkele wil

kan maken, dat hij even wacht,

de eenmaal aangevangen tijd.

Ondanks de schijn van eeuwigheid

in enkle stille ogenblikken

hoor ik voortaan een fijn, schor tikken,

word ik geschonden door het weten:

ook dit wordt langzaam opgesleten.



Kan iemand de schuingedrukte strofe uitleggen?



Wink

Geplaatst: 25 mrt 2007 07:17 pm



Soms kan "iets weten" de magie van iets wegnemen. Hij lijkt daardoor niet meer te kunnen genieten.



Een poging hoor



Jan S

Geplaatst: 26 mrt 2007 05:51 am



Ondanks de schijn van eeuwigheid

in enkle stille ogenblikken

hoor ik voortaan een fijn, schor tikken,

word ik geschonden door het weten:

ook dit wordt langzaam opgesleten.



Het 'weten' is volgens mij dat 'ook dit langzaam wordt opgesleten'. Maar waar verwijst 'dit' dan naar?



Wink

Geplaatst: 26 mrt 2007 02:36 pm



dit: dit eigenste moment van genieten van de schijnbare eeuwigheid



Jan S

Geplaatst: 26 mrt 2007 03:27 pm



Dankjewel Jan!



het volgende gedicht (als jullie er nog niet gek van worden!)



De weg terug



De avond kwam; de avondspin

had ons onmerkbaar ingesponnen.

Alles stond stil en de geronnen

minuten stroomden niet meer in.

We lagen naar het plafond te kijken,

dat was ook leeg; ik werd zo bang,

ik had één strakke koude wang,

we lagen roerloos als twee lijken...

Toen, in dit strak-gespannen niet,

opeens van zeer dichtbij de regen,

stil slikkend langs het raamkozijn.

Ontdooien van het vast verdriet

en o de pijn om te bewegen

om niet meer dood te mogen zijn.



1. Wat zijn geronnen minuten?

2. Het plafond was blijkbaar 'ook' leeg.. hoezo 'ook'? Wat is nog meer leeg?

3. Hoezo had ze één strakke koude wang?

4. Naast wie ligt ze?

5. Wat bedoelt ze met 'strak-gespannen niet'

6. Wat betekenen de laatste 3 regels?



Ik denk zelf dat dit gaat over iemand die dood is gegaan, maar nog kan nadenken.. Maar tegelijkertijd lijkt dit me erg onwaarschijnlijk dus misschien zit ik fout!



Wink

Geplaatst: 27 mrt 2007 09:26 am



even voor nu:



"geronnen" wordt gezegd van bloed en melk (zie van Dale) en het betekent: dikggeworden (bloed dat uit een wonde komt, stijft geleidelijk op als het aan de lucht komt (het bloed is dikker geworden, geronnen) tot er uiteindelijk een korstje op komt).

Bij geronnen minuten "loopt" de tijd niet meer, de minuten staan stil.



Bij een eerste lectuur denk ik niet dat het over iemand die dood is gegaan gaat, maar dat ze zich, doordat het zo stil is en de tijd als het ware stilstaat voorstelt dat ze dood is.



Dat was het even voor nu, moet het nog grondiger lezen... ik kom erop terug.



Tiba.