Geplaatst: 27 mrt 2007 06:23 pm
De weg terug
De avond kwam; de avondspin
had ons onmerkbaar ingesponnen.
Alles stond stil en de geronnen
minuten stroomden niet meer in.
We lagen naar het plafond te kijken,
dat was ook leeg; ik werd zo bang,
ik had één strakke koude wang,
we lagen roerloos als twee lijken...
Toen, in dit strak-gespannen niet,
opeens van zeer dichtbij de regen,
stil slikkend langs het raamkozijn.
Ontdooien van het vast verdriet
en o de pijn om te bewegen
om niet meer dood te mogen zijn.
1. Wat zijn geronnen minuten?
2. Het plafond was blijkbaar 'ook' leeg.. hoezo 'ook'? Wat is nog meer leeg?
3. Hoezo had ze één strakke koude wang?
4. Naast wie ligt ze?
5. Wat bedoelt ze met 'strak-gespannen niet'
6. Wat betekenen de laatste 3 regels?
Volgens mij zijn het twee mensen die heel stil naast elkaar liggen.
de avondspin
had ons onmerkbaar ingesponnen.
Het lijkt alsof ze in een cocon zitten, waar alles stilstaat.
De tijd lijkt stil te staan, een tijdloos moment. (geronnen minuten, zoals Tiba uitlegt) Alles is stil, staat stil, ook het gevoel is uitgeschakeld, het lijkt allemaal heel leeg. Ze wordt er bang van, er is op dat moment helemaal niets.
Een kant van haar wang is koud (denkelijk ligt ze met de andere kant tegen iemand aan, die kant is warm) Beiden lagen heel stil (als twee lijken)
En toen begon het te regenen, zacht langs het raam. Dit was het moment dat het lege, tijdloze moment stopte.
Er is blijkbaar een groot verdriet waar beiden het moeilijk mee hebben. Door de regen komt dat verdriet weer naar boven, ze voelt weer iets en eigenlijk wil ze dat niet, (het verdriet is té groot?)
ze wil zo blijven liggen maar dat kan niet meer. De regen heeft gemaakt dat ze weer beseft, dat ze weer voelt.
Ontdooien van het vast verdriet
en o de pijn om te bewegen
om niet meer dood te mogen zijn
De regen maakt dat haar verdriet 'ontdooit' (Sommige mensen kunnen heel stil en in zichzelf gekeerd zijn, tonen geen enkele emotie terwijl ze wél heel veel verdriet hebben)
Maar het besef van dat vedriet, het toelaten van dat verdriet doet zeer (=o de pijn om te bewegen). Ze wilde liever nog niet die pijn voelen, ze wilde liever nog 'dood' (= niets voelen) zijn.
Wat bedoelt ze met in dit strak-gespannen niet,
Ze bedoelt dat alletwee een groot verdriet hebben en alletwee weten ze het van elkaar maar ze zeggen niets. Er hangt een heel gespannen sfeer omdat ze weten dat áls er bewogen wordt, of iets gezegd wordt het verdriet eruit komt. (Net als een ballon die je opblaast en opblaast totdat je weet nu moet hij bijna knappen, dát moment, vlak voor het knappen bedoelt ze met strak-gespannen niet)
Ik denk niet dat het om een dode gaat die naast haar ligt
dan schrijf je niet
we lagen roerloos als twee lijken...
We lagen naar het plafond te kijken
dat was ook zo leeg.
Ik bedenk me nu dat het over hun relatie gaat, die is niet goed meer, die is leeg, en ze weten het allebei, dit is het einde van de relatie en ze hebben er verdriet om.
DettieVolgens mij zijn het twee mensen die heel stil naast elkaar liggen.
de avondspin
had ons onmerkbaar ingesponnen.
Het lijkt alsof ze in een cocon zitten, waar alles stilstaat.
De tijd lijkt stil te staan, een tijdloos moment. (geronnen minuten, zoals Tiba uitlegt) Alles is stil, staat stil, ook het gevoel is uitgeschakeld, het lijkt allemaal heel leeg. Ze wordt er bang van, er is op dat moment helemaal niets.
Een kant van haar wang is koud (denkelijk ligt ze met de andere kant tegen iemand aan, die kant is warm) Beiden lagen heel stil (als twee lijken)
En toen begon het te regenen, zacht langs het raam. Dit was het moment dat het lege, tijdloze moment stopte.
Er is blijkbaar een groot verdriet waar beiden het moeilijk mee hebben. Door de regen komt dat verdriet weer naar boven, ze voelt weer iets en eigenlijk wil ze dat niet, (het verdriet is té groot?)
ze wil zo blijven liggen maar dat kan niet meer. De regen heeft gemaakt dat ze weer beseft, dat ze weer voelt.
Ontdooien van het vast verdriet
en o de pijn om te bewegen
om niet meer dood te mogen zijn
De regen maakt dat haar verdriet 'ontdooit' (Sommige mensen kunnen heel stil en in zichzelf gekeerd zijn, tonen geen enkele emotie terwijl ze wél heel veel verdriet hebben)
Maar het besef van dat vedriet, het toelaten van dat verdriet doet zeer (=o de pijn om te bewegen). Ze wilde liever nog niet die pijn voelen, ze wilde liever nog 'dood' (= niets voelen) zijn.
Wat bedoelt ze met in dit strak-gespannen niet,
Ze bedoelt dat alletwee een groot verdriet hebben en alletwee weten ze het van elkaar maar ze zeggen niets. Er hangt een heel gespannen sfeer omdat ze weten dat áls er bewogen wordt, of iets gezegd wordt het verdriet eruit komt. (Net als een ballon die je opblaast en opblaast totdat je weet nu moet hij bijna knappen, dát moment, vlak voor het knappen bedoelt ze met strak-gespannen niet)
Ik denk niet dat het om een dode gaat die naast haar ligt
dan schrijf je niet
we lagen roerloos als twee lijken...
We lagen naar het plafond te kijken
dat was ook zo leeg.
Ik bedenk me nu dat het over hun relatie gaat, die is niet goed meer, die is leeg, en ze weten het allebei, dit is het einde van de relatie en ze hebben er verdriet om.
Dettie
