* M. Vasalis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Geplaatst: 22 mrt 2007 07:15 pm



Tiba? Gert? willen jullie het verder overnemen?



Dettie

Geplaatst: 22 mrt 2007 08:46 pm



Hallo Wink,



Ja zoals Dettie zegt, het is handig als je de gedichten plaatst en vragen stelt naar wat je eventueel niet begrijpt, dan kunnen we samen zoeken.

Op dit eigenste moment ben ik heel druk bezig, en morgen ook de hele dag werken, maar morgenavond vind ik vast tijd.

Dus als jij tegen dan wat vragen stelt... ik zal doen wat ik kan.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 22 mrt 2007 08:53 pm



P.S. Het kwam me voor dat het gedicht Herfst hier al eens ter sprake is gekomen, en ja, ik vond het onder "herfstgedichten". Will had het daar geplaatst. Dit was toen mijn reactie:

Dit gedicht ken ik helemaal niet, Wil.



Heel beeldend: die arme verregende kalkoenen nat van de herfstregen

'door geen zon meer te verzoenen".

'Mijn broeders, de kalkoenen', de dichteres voelt zich o zo verwant met hen.

"Toornige vreugde": toorn om de zomer die voorbijgaat, om de sukkels van de verregende kalkoenen die haar gevoelens beamen?

Toch vreugde....

Dit was een impressie bij een eerste lectuur.







Misschien dat je hier al iets aan hebt, maar zoals gezegd, het best is vragen stellen.



Tiba

Geplaatst: 22 mrt 2007 09:13 pm



Ik zal me er ook even mee bemoeien, .



De bundel Parken en Woestijnen is gebouwd op een tegenstelling, die in veel verzen zichtbaar is.



Park staat voor cultuur, ordening, verstand, bewuste en spontane enz.

Daar tegenover staat woestijn: natuur, het ongeordende, gevoel, onderbewuste en het beheerste.



Vasalis was psychiater en kwam daardoor veel in aanraking met de tegenstelling tussen buitenwereld en binnenwereld, tussen moraal en gedrag, tussen bewuste en onderbewuste, tussen kleinburgerlijkheid en spontaneïteit enz.



Als je het vers De idioot in het bad neemt, zie je hoe zo'n zwaar gehandicapte medemens uit z'n kleren (park) wordt geholpen en in het warme water zich in een prenatale situatie voelt (woestijn). Aan het slot wordt hij droog gerost en aangekleed in de stijve gestichtskleren van vroeger. Hij blijkt dan de bange idioot te zijn gebleven.

Een aangrijpend vers.



Op deze maner moet je kijken of je de verzen kunt begrijpen vanuit deze tegenstelling.



Gert

_________________

gert.slings.nu

Geplaatst: 23 mrt 2007 09:09 am







Het schilderij van Gaugin Vahine no te Tiare (Vrouw met bloem)



Vahine no te tiare



Als ik haar zie, rechtop gezeten,

zwart voor een rode achtergrond

vrouw met het rustige gelaat,

lijkt ieder ander mij verbeten,

onzeker en te snel verwond.



Haar voorhoofd is een koopren plaat,

een schild waarachter haar gedachten

naakt en gehurkt liggen te wachten;

boven de wallen van haar wangen

de bruine ogen, onbevangen,

zonder glimlach, zonder woede

stil en helder op hun hoede.

Van reserve en geduld

is haar dichte mond gevuld.



Nog weet zij niet wat haar verraadt:

zij beseft niet, dat haar hand

sluimrend op haar schoot - zo smal

met een bloem tussen de vingren -

in extase en in haat

onverwacht een dolk zal slingren

naar wien zij beminnen zal.



M. Vasalis

uit: Parken en woestijnen.

Amsterdam, G.A. van Oorschot, 1967

Geplaatst: 23 mrt 2007 10:39 am



Het vers Vahine no te Tiare is ook een mooi voorbeeld van een tegenstelling. Hier tussen buitenkant en binnenwereld van de vrouw.

De buitenkant straalt rust uit, maar van binnen kan het tegelijkertijd kolken. Er is nog wel meer over te zeggen.



Mooi dat Dettie ook tegelijk het schilderij van Gauguin laat zien.



In de bundel Parken en Woestijnen varieert Vasalis intelligent met de tegenstelling. Ze is niet eenduidig, maar wel duidelijk.



En hangt het echte leven ook niet vaak van tegenstellingen aan elkaar?



Gert

_________________

gert.slings.nu