* M. Vasalis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Geplaatst: 08 mrt 2007 01:33 pm



De maan heeft ook invloed op eb en vloed, ik zat daar meer aan te denken Kim omdat die moeder 'als de zee' was.

Moet er nog even verder over denken..



Dettie

Geplaatst: 08 mrt 2007 01:35 pm



Ja, ik moet er ook nog over denken. Ik kom erop terug (nu te druk).



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 08 mrt 2007 02:50 pm

Moeder





Zijzelf was als de zee, maar zonder stormen.

Even blootshoofds en met een brede voet.

Rijzend en dalend op haar vloed,

als kleine vogels op haar schoot gezeten,

konden wij lange tijd haarzelf vergeten,

rustend en rondziend en behoed.

Haar stem was donker en wat hees

Als schoven schelpjes langs elkander,

Haar hand was warm en stroef als zand.

En altijd droeg zij om haar bruine hals

Dezelfde ketting met een ronde maansteen,

Waar in een neevlig blauw een kleine gele maan scheen.

Voorgoed doordrongen door haar kalm geruis

Waren wij steeds op reis en altijd thuis.

Ik waag ook maar een poging (o jee)



Wat ik zo mooi vind aan dit gedicht is het vergelijken van de moeder met de zee.

De eerste regel al - een zee zonder stormen - een gelijkmatige rustige vrouw.

Volgens mij is moeder een natuurmens - blootshoofds, met brede voet, (blote voet? aards?) bruine hals.

Het is veilig op haar schoot, als een veilig nest -als kleine vogels op haar schoot gezeten- je deint mee met haar ademhaling.

En daar, op veilige haar schoot, kan je uitrusten, alles observeren, zelfs vergeten dat je op haar schoot zit.

En dan weer die mooie vergelijking met de zee, een stem als schelpjes die langs elkaar schuren, een hand warm en stroef als zand.

En ik denk dat die maansteen ook wijst op de zee, omdat de maan eb en vloed veroorzaakt.

Zo heerlijk op haar schoot zittend, haar ademhaling horen (kalm geruis) kon je wegdromen, wegreizen, maar was je toch veilig thuis.



Je ziet het bijna voor je. Ik vind het zo'n lief/warm gedicht.



Dettie

Geplaatst: 22 mrt 2007 02:40 pm



Hallo!



ik ben nieuw hier. Ik moet over een week een dichtbundel van Vasalis bespreken voor een schoolopdracht, en met sommige gedichten heb ik nog moeite. Ik kwam via google bij dit forum terecht. Zouden jullie me kunnen helpen? Het gaat om de bundel Parken en Woestijnen.

De gedichten die me niet alleen lukken te begrijpen zijn: voorjaar, de trek, de krekels, de weg terug, herfst, de onbekende van de amstel, vahine no te tiare en kind in het licht.



Ik hoop dat jullie me willen helpen!



Groeten, Wink

Geplaatst: 22 mrt 2007 04:58 pm



Hoi Wink,



Het handigste is als je de gedichten hier plaatst en erbij zet wát je niet begrijpt van het gedicht.

Zijn het bepaalde woorden die je niet snapt of zinnen, wat snap je wel enz.

Ik geef nu even een uitleg van bepaalde woorden uit het gedicht herfst.

Wil jij bij de andere gedichten aangeven welke woorden je niet kent? Of wat je moeilijk vindt?



Herfst



Toornige vreugde doet mij rechtop gaan

dwars door de herfstige plantsoenen

waar in het nat verwilderd gras

rillend naast de zwarte plas

een troep verregende kalkoenen

verworpen, onheilspellend staat.



De wind schuift in de glazen wolken

lichtende wakken hemel open

en wervelt glinsterende kolken

omhoog uit gele bladerhopen.

Als gevallen englen hokken

door geen zon meer te verzoenen

in een somber dreigend mokken

daar mijn broeders de kalkoenen.

---

uit: 'Parken en woestijnen', 1940.



Toornig = boos/opstandig/kwaad

plantsoenen = een park met bomen en planten

verworpen = niet gewaardeerd, niet geliefd

wakken = gaten in ijs (in dit geval gaten in de lucht, tussen de wolken door)

wervelt = in kringen draaiende (in dit geval de wind)

kolken = in dit gedicht betekent kolken dat de bladeren als een soort brede ring omhoog waaien.

englen = engelen (die met die vleugeltjes )

verzoenen = goed maken

mokken = boos zijn, voor je uit zitten mopperen



dettie

Geplaatst: 22 mrt 2007 05:18 pm



Voorjaar



Het licht vlaagt over 't land in stooten

wekkend het kort en straf geflonker

der blauwe wind-gefronste sloten;

het gras gloeit op, dooft uit, is donker.

Twee lamm'ren naast een stijf grauw schaap

staan wit, bedrukt van jeugd in 't gras...

Ik had vergeten hoe het was

en dat de lente niet stil bloeien,

zacht droomen is, maar hevig groeien,

schoon hartstochtelijk beginnen,

opspringen uit een diepe slaap,

wegdansen zonder te bezinnen.



M. Vasalis



Wat vind je moeilijk in dit gedicht?

je kan het een keer hardop lezen, dat helpt vaak.

Vind je bepaalde woorden moeilijk?



Dettie