* M. Vasalis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Leestafel heeft toestemming (gedogen) van uitgeverij Van Oorschot om de gedichten van M. Vasalis te plaatsen.

Maar geen complete bundels)



Een aantal gedichten staan op de site, zie



www.poezie-leestafel.info/m-vasalis



Dettie

Geplaatst: 25 mei 2004 01:33 pm



Sprookje



Voor mijn moeder en dochtertje



Zij luisteren beiden naar haar oud verhaal,

wondere dingen komen aangevlogen

zichtbaar in hun verwijde ogen,

als bloemen drijvend in een schaal.



Er is een zachte spanning in hun wezen,

zij zijn verloren en verzonken in elkaar,

- het witte en het blonde haar -

geloof het maar, geloof het maar,

alles wat zij vertelt is waar

en nooit zal je iets mooiers lezen.



Maria Vasalis,

Uit: De vogel Phoenix,

Uitgeverij van Oorschot 1949



Tiba

Hallo Dettie,



Kun je hier dat prachtige gedicht van Vasalis "Voor een boom in het Vondelpark" nog eens plaatsen?



Groetjes. Tiba.

Aan een boom in het Vondelpark



Er is een boom geveld met lange groene lokken.

Hij zuchtte ruisend als een kind

terwijl hij viel, nog vol van zomerwind.

Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken.



O, als een jonge man, als Hector aan de zegewagen,

met slepend haar en met de geur van jeugd

stromend uit zijn schone wonden,

het jonge hoofd nog ongeschonden,

de trotse romp nog onverslagen.



Maria Vasalis

uit: Vergezichten en gezichten,

Van Oorschot 1954



You know, your wish is my command!



Dettie

Geplaatst: 25 mei 2004 07:14 pm



Ik vond nog een heel mooi gedicht van Vasalis



De idioot in het bad



Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,

Haast dravend en vaak hakend in de mat,

Lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,

Gaat elke week de idioot naar 't bad.



De damp die van het warme water slaat

Maakt hem geruster : witte stoom…

En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat,

Bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.



De zuster laat hem in het water glijden,

Hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,

Hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst

En om zijn mond gloort langzaam aan een groot verblijden.



Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,

Zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,

Zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden

Komen als berkenstammen door het groen opdoemen.



Hij is in dit groen water nog als ongeboren,

Hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen,

Hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren

En hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.



En elke keer, dat hij uit 't bad gehaald wordt,

En stevig met een handdoek drooggewreven

En in zijn stijve, harde kleren wordt gesjord

Stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.



En elke week wordt hij opnieuw geboren

En wreed gescheiden van het veilig water-leven,

En elke week is hem het lot beschoren

Opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.



Maria Vasalis,

uit Parken en Woestijnen.

Uitgeverij van Oorschot 1940



Echt prachtig vind ik dit. En jij Tiba?



Dettie



Parken en Woestijnen. Voor deze debuutbundel, die in 1940 bij Stols verscheen, ontving de dichteres in 1941 de Van der Hoogtprijs (juryleden o.a. Bloem en Van Vriesland). In het eerste jaar na verschijnen werd de bundel al negen keer herdrukt.

Stols is inmiddels opgeheven en Van Oorschot geeft deze bundel nog steeds uit.



---

Geplaatst: 25 mei 2004 08:12 pm



Ja Dettie prachtig gedicht.

Een tijd geleden had ik er nog een interessante discussie over. Geeft heel veel stof tot nadenken.



Groetjes. Tiba.