Geplaatst: 07 mrt 2007 01:59 pm
Ik heb het ook eens gelezen tiba, en kwam tot het volgende:
de vergelijking met de zee: de grootsheid van de moeder, zacht en immer aanwezig
blootshoofds met een brede voet: ze was open, toegankelijk maar zeer realistisch en kon wel iets verdragen. Zoiets als een sterke steun.
rijzend en dalend: zou de ademhaling kunnen zijn
als kleine vogels op haar schoot gezeten konden wij lange tijd haarzelf vergeten: als kind niet beseffen dat zij er als steunpilaar is of was
haar stem was donker en wat hees: mogelijk geeft hij aan dat er toch wat zorgen waren
haar hand was warm en stroef als zand: hoewel ze veel moest wroeten, was ze toch zacht van karakter en kon ze immer troosten.
En altijd droeg ze ....ketting met ronde maansteen: misschien kon ze altijd dromen van ...?
Voorgoed doordrongen door haar kalme geruis: haar aanwezig weten zijn, gaf de kinderen de mogelijkheid tot spelen en fantaseren.
(die laatste twee zinnen van het gedicht vind ik trouwens de mooiste uit het geheel)
groetjes,
Jan S