Geplaatst: 29 sep 2006 10:05 am
Is het vandaag of gistren, vraagt mijn moeder,
bladstil, gewichtloos drijvend op haar witte bed.
Altijd vandaag, zeg ik. Ze glimlacht vaag
en zegt: zijn we in Roden of Den Haag ?
In dit gedeelte is ze duidelijk alles kwijt, ze weet niet meer welke dag het is en waar ze is.
Hier wordt al gesproken over gewichtloosheid, waar later op teruggekomen wordt in de vorm van astronaut (die al zo ver van de aarde weggedreven is, in de ruimte zwevend).
Wat later: kindje ik word veel te oud.
Hier heeft ze even een helder moment, het besef dat ze oud is, in haar eigen ogen té oud.
haar herkomst en haar zijn als kind
en niemand niemand, die haar vindt
zoals zij was. Haar franse les
herhaalt zij: van haar 8e jaar:
'bijou, chou, croup, trou, clou, pou, òu,
die eerste juffrouw, weet je wel
die valse ouwe mademoiselle
hoe heet ze nou. Ik ben zo moe.'
Had ik je maar als kind gekend,
die nu mijn kind en moeder bent
Bekend is dat bij dementie mensen zich vaak nog wel alles uit hun jeugd herinneren. Vroeger zeiden ze ook wel die is kinds geworden als iemand dement werd.
Vasalis vat het dan ook heel mooi samen die nu mijn kind en moeder bent
Groet Dettie
