* M. Vasalis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Geplaatst: 10 mrt 2006 07:35 pm



Liefdesverdriet



Vanavond, met de verschaalde adem der ervaring

gebogen over het vers, ontroostbaar kind

dat zweet en zoute tranen huilt en onbeproefde handen wringt

wetend wat het nu weet: het oude wiegelied

is ontoereikend voor dit fel en nieuw verdriet.

Dit is het uur, het afscheid van de kindertijd

caesuur die troost-ontroostbaarheid voor altijd scheidt.

Ja eigen wegen, omziend, struiklend zullen zij gaan

de kindren, en de ouders, leunend aan

het oud, vertrouwd, volstrekt denkbeeldig hek

met nutteloze handen als verbruikt bestek

hebben de keus tussen een afgedwongen onverschilligheid

en een op niets dan hoop en liefde gefundeerd vertrouwen:

dat het ze goed zal gaan. Tenminste uit te houden.



Hallo allemaal,

(net als Jantine) Ben ik bezig met het analyseren van een gedicht van M. Vasalis.

Dit gedicht heb ik daarvoor uitgekozen uit de bundel de oude kustlijn.

Nu wilde ook ik graag een beroep op jullie doen,

voor het analyseren van dit gedicht, het uitleggen van dit gedicht

(per regel).

Vooral 'met de verschraalde adem der ervaring' + regel 4, 10, 11.



BVD



Groeten Anne-Marie

Geplaatst: 10 mrt 2006 07:44 pm



Hallo Anne-Marie



We vragen altijd eerst wat mensen zelf over het gedicht denken of eraan gedaan hebben. Het helpt vaak om het gedicht even hardop te lezen. En de titel zegt al veel.



Staat er verschaald of verschraald in de eerste regel?

Je noemt alletwee de woorden namelijk.



Het gaat over een kind van iemand dat waarschijnlijk voor het eerst liefdesverdriet heeft.





Groetjes

Dettie

Geplaatst: 10 mrt 2006 07:54 pm



Ha,



Sorry het moet verschaald zijn.

Zelf denk ik dat dit kind voor het eerst tot de ontdekking komt dat liefde ook een andere kant heeft. Voor het eerst, wat gelijk ook een afsluiting is van haar kindertijd betekend.

Ik begrijp alleen niet wat ik bij dat verschaald moet bedenken... en nog een aantal regels wat ik hier boven al zei.

Globaal begrijp ik dit gedicht wel maar om het nou precies uit te kunnen leggen, nee dat niet.



Groeten Anne-Marie

Geplaatst: 10 mrt 2006 08:18 pm



het gaat eigenlijk over denkelijk een moeder die ziet dat haar kind verdriet heeft.



Vanavond, met de verschaalde adem der ervaring

gebogen over het vers, ontroostbaar kind

dat zweet en zoute tranen huilt en onbeproefde handen wringt

wetend wat het nu weet: het oude wiegelied

is ontoereikend voor dit fel en nieuw verdriet.



Verschalen betekent letterlijk geur en smaak verliezen van bijv. wijn

Met verschaald adem der ervaring wordt hier denk ik bedoeld dat de moeder niet meer de 'frisse' smaak van een eerste ervaring heeft.

Ze schrijft ook over het vers (betekent hier onervaren) kind. Dat kind is niet te troosten, dat kind zweet en huilt enorm (zoute tranen) en

wringt haar onbeproefde handen (ze draait haar handen steeds in elkaar) onbeproeft betekent onervaren/niet mee bekend zijn.



samengevat: De moeder staat gebogen over haar erg verdrietige kind die voor het eerst liefdesverdriet heeft. Wat vroeger hielp (het wiegelied) helpt nu niet meer voor dit zware en nieuwe verdriet.

Ze kan dus nu niet meer een liedje zingen en dan was alles over zoals toen het een klein kind was. Dat helpt nu niet meer.



Dit is het uur, het afscheid van de kindertijd

caesuur die troost-ontroostbaarheid voor altijd scheidt.



De moeder weet dat nu het uur aangebroken is van afscheid nemen van de kindertijd.

caesuur ( = snijding) Zij kan haar kind niet meer troosten zoals vroeger maar in dit geval zou de enige die het kind kan troosten de verloren geliefde zijn.



Ja eigen wegen, omziend, struiklend zullen zij gaan

de kindren, en de ouders, leunend aan

het oud, vertrouwd, volstrekt denkbeeldig hek

met nutteloze handen als verbruikt bestek





Het kind zal nu haar eigen weg gaan en de ouders kijken het kind na bij het oude vertrouwde (denkbeeldige) hek. Het hek kan je zien als symbool voor het ouderlijk huis.

De ouders staan daar met hun handen klaar om te helpen maar ze kunnen niet meer helpen. Het kind moet het zelf doen.

Ze zegt als verbruikt bestek. mes, vork, lepel hebben hun taak gehad net als de ouders dat hebben gehad.



hebben de keus tussen een afgedwongen onverschilligheid

en een op niets dan hoop en liefde gefundeerd vertrouwen:

dat het ze goed zal gaan. Tenminste uit te houden.





De ouders hebben de keus om te doen alsof ze onverschillig zijn, alsof het ze allemaal niets doet.

OF ze kiezen voor hoop en vertrouwen in hun kind, dat het allemaal wel goed zal komen met het kind.



Groetjes

Dettie

Geplaatst: 10 mrt 2006 08:33 pm



Dettie,



Echt mega bedankt voor de uitleg van dit gedicht! Dat er in zo,n klein gedichtje zoveel symboliek zit. Ik kijk er gelijk heel anders tegen aan...

Weet u dit zomaar uit u hoofd allemaal te vertellen?? Heel knap.



Groeten,

Anne-Marie

Geplaatst: 11 mrt 2006 12:49 am



Heel mooi heb je dat uitgelegd, , Dettie!



ik zit nog te denken over "afgedwongen onverschilligheid"



waarom afgedwongen?

misschien bedoelt ze dat het kind er niets moet van hebben dat de moeder toont hoezeer ze verdriet heeft om haar kind?

het kind beseft ("wetend wat het nu weet") dat de oude wiegeliedjes niet helpen... en keert zich af van enige inmenging van moederskant.

De moeder wendt dus onverschilligheid voor, maar niet van harte, ze is immers zeer begaan met wat in het kind omgaat... vandaar 'afgedwongen' onverschilligheid.



Waarschijnlijk moet je ook de vorm van het gedicht behandelen, Annemarie. Mij vielen op het eerste gezicht vooral de alliteraties op:

zweet en zoute

wetend wat het nu weet



en de tegenstelling tussen kind-volwassene:

(jong-oud)

(kind-ouder)

(onervaren-ervaren)



verder het originele beeld "onbeproefde" handen wringen.



Hopelijk ben je hier iets mee.



Groetjes.Tiba.