* M. Vasalis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Geplaatst: 07 mrt 2006 04:47 pm



Leuk dat je zo enthousiast bent, Jantine!

Ben echt benieuwd hoe het gaat.



Groetjes. Tiba.



P.S. Ik vind er inderdaad ook steeds meer in. Het zit echt knap in elkaar.

Geplaatst: 07 mrt 2006 05:46 pm



Fanfare-corps



De lucht scheen blinkend door de blaren,

bleek en volmaakt als glas geslepen.

Met vaste manlijke gebaren

werden de horens aangegrepen,

en luidkeels zonder enig schromen

spoot de muziek tussen de bomen;

heldhaftig, trots. Een onverbloemde

voor elk verstaanbare muziek,

die aan het ademloos publiek

ieder gevoel met name noemde.



En even plots werd dit geklater

gedempt, twee koopren kelen weenden...

-over het donkergroene water

gleden twee smalle witte eenden

geluidloos als een droombeeld voort-

De horens, smekend en gesmoord

schenen hen dringend iets te vragen

hen volgens met haast menslijk klagen.



Maria Vasalis,

uit Parken en woestijnen,

uitgeverij van Oorschot



Geplaatst omdat het zo n vrolijk muziek gedicht is, vooral de eerste strofe..ik zie en hoor ze haast lopen door het park.



de tweede strofe is moeilijker...

ik denk dat de koopren horens staan voor een tegenstem, een soort klagende ondertoon, die staat voor alle grote vragen en tegenslag van het leven die tegen het vrolijke rumoer van het leven ingaat en er toch ook bij hoort, het misschien wel versterkt....



ik denk maar even hardop hoor



Wil.

Geplaatst: 07 mrt 2006 06:01 pm



Inderdaad Wil, heb het nu een tweede maal gelezen.



Het eerste gedeelte is opgewekt



In het tweede gedeelte is er sprake van klagen

Het beeld van de eenden op het water die geluidloos voortglijden is mooi gevonden, de koperen horens wenen en klagen.

Misschien zijn de eenden die voortglijden symbool van het heimwee in iedere mens? De klanken van de horens gaan met hen mee...

(laatste vers: volgend ipv volgens?)



Mooi gedicht in ieder geval. Moet het nog enkele malen lezen.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 09 mrt 2006 07:24 pm



hallo,



ik had nog één vraagje. en dat is: weten jullie misschien ook wat ze bedoelt met het gedicht Vriend? wat wil ze ermee zeggen? dat een vriend onmisbaar is?



groetjes jantine

Geplaatst: 09 mrt 2006 07:54 pm



Ik denk dat ze ermee weer wil geven wat een/die vriend voor haar betekent. Voor haar is hij onmisbaar ja.



Dettie

Geplaatst: 09 mrt 2006 08:38 pm



ik denk dat Dettie gelijk heeft.

volgens mij heeft een dichter niet altijd een specifieke bedoeling met het schrijven van een gedicht.

ik bedoel: hij gaat niet achter zijn schrijftafel zitten om duidelijk te maken: dit wil ik nu aan de wereld verkondigen (denk ik toch).

(Een dichter die publiceert houdt waarschijnlijk wel rekening met het feit dat het gelezen wordt)

ik denk dat met vele gedichten, waaronder dit, de dichter wil uitdrukking geven aan gevoelens die hem op dat moment bezighouden:

hier zegt de dichteres: kijk dat betekent deze speciale vriend voor mij.

bij uitbreiding van betekenis geldt dit voor "de" vriend (in het algemeen),

vandaar dat ik meen dat bernadet het bij het rechte eind heeft: dit geldt zowel voor de vriend die zij voor ogen heeft als voor iedere vriend.



groetjes.tiba.