Wilma Stockenström

Pieter zei:

Verwondering lijkt me altijd goed, Mira, Met bewondering moet je erg uitkijken. In dit geval: bewondert de dichteres de vlinder, de schoonheid van de vlinder of de schepper van de vlinder?

Je reactie op 'verwondering', lijkt me toch wat lauw, Pieter, excuseer me deze uitlating, want zich verwonderen leidt tot nadenken, over alles rondom ons heen, in dit universum. Dat is het toch waarover het gaat in filosofie, of niet?

Met bewondering moet men inderdaad altijd uitkijken.

Maar in dit geval gaat het volgens mij over de verwondering (en bewondering) over wat er in de natuur te zien is.

Of de dichteres daar al of niet een schepper achter ziet, doet volgens mij niets terzake.

Het kan trouwens even goed een metafoor zijn.

En waarom zou een dichter geen metafoor mogen gebruiken?



En zelfs als het geen metafoor is, laten we toch open zijn van geest.

Want dit verandert niets aan de 'geest' van het gedicht.



mira

Je hebt gelijk, Mira, ik loop me eigenlijk de hele dag te verwonderen over het feit dat we bestaan en de verwondering is ook het begin van de filosofie. Ik heb me dus veel te zwak uitgedrukt. Verder verwonder ik me er nog steeds over dat ik geen vrede kan hebben met de metafoor in het gedicht terwijl jullie dat wel kunnen. Die skepper die zich zo over zijn eigen schepping verwondert zoals een kind naar een vlinder kijkt terwijl een minuut later de vlinder alweer kan worden opgepikt door een vogeltje dat ie ook zelf geschapen heeft en waarover hij zich dan ook weer verwondert. Het is een metafoor die niet klopt.

Laat alsjeblief de metaforen in gedichten kloppen, er klopt toch al zoveel niet.

Pieter

er MOET in een gedicht niets, alles mag..

Volledig akkoord, Leni, de dichter is de 'skepper' van zijn gedicht.



mira