Wilma Stockenström

Ik denk dat dat spalten splijten betekent, uit elkaar gaan. (Spaltung is in het Duits splijting, denk ook aan ons woord tweespalt).

Verder is het een mooi maar vreemd gedicht. De schepper als kind zien dat een vlinder bewondert is ver af van de werkelijkheid, omdat er ook zoveel mislukkingen in de schepping zijn. Gaat hij dan huilen als hij die in de hand houdt of van zich afslaan zoals een kind een spin van zich afslaat? Kortom een zeer eenzijdig gedicht; poëzie die ons niet dichter bij de waarheid brengt zoals goede poëzie zoals velen menen toch zou moeten doen. Sorry, dat ik een beetje negatief ben.

Pieter

Hoi Pieter,



Ik schrijf niet dat ik de schepper als kind zie. Ik schrijf dat de schepper zoals een kind kijkt naar zijn schepping. Opgetogen, vol bewondering, blij met zijn schepping.

Als toevoeging gaf ik aan hoe een kind kan kijken en hoe ik een kind met een vlinder op zijn hand zie staan.



Persoonlijk zie ik het als een heel vrolijk, blij gedicht. De verwondering over de schoonheid van een vlinder, blij met een creatie die zo mooi is geworden. De schepper beleeft zoveel plezier aan zijn schepping dat hij er meer van wil maken.

Zoals een kunstenaar schoonheid wil scheppen, wil creëren.



Dettie

(die weet dat niet alle kunstwerken mooi zijn/schoonheid zijn)

Even een korte reactie (tijdsgebrek).

Bibberend is een onvoltooid deelwoord, en kan op de schepper slaan maar ook op de vlinder.

Ik koos automatisch voor het laatste en meende te begrijpen:

de bibberende vlinder spreidt zijn kleurrijke vleugels (hoeveel mooier is 'gebrandskilderde') open, zonder de precieze betekenis van 'spalt' te kennen.



Als antwoord op Pieter wil ik hetvolgende zeggen:

Dit gedicht gaat over de verwondering over en de bewondering van de natuur, zo meen ik te lezen.

De dichteres zegt niet dat ze alles in de 'schepping' prachtig vindt.

Dit is EEN gedicht, Pieter, verwacht niet een hele ideologie in elk gedicht.

En dat deze dichteres bewogen is en maatschappijkritisch (een beter woord vind ik momenteel niet) blijkt oa. uit het gedicht 'Die verskrikking'.

Over dat gedicht durf ik het niet eens hebben, zo pakkend vind ik het.

En wie weet of er in dit gedicht ook geen 'onderhuidse' verwijzingen zijn

naar alles wat daar reilt en zeilt.

Maar dit is maar een terloopse bemerking.



Of hoe een korte reactie toch lang kan worden.



mira

Jullie hebben gelijk, maar ik zei al dat het een mooi gedicht is. Misschien ben ik te veel beïnvloed door de bewering van de door mij zeer bewonderde Komrij; poëzie probeert zo dicht mogelijk bij de waarheid te komen. (of iets in die zin). Uit het gedicht Die Verskrikking, waar Mira op attendeerde, spreekt een heel ander Wilma Stockenström.

Pieter

Pieter zei:

Jullie hebben gelijk, maar ik zei al dat het een mooi gedicht is. Misschien ben ik te veel beïnvloed door de bewering van de door mij zeer bewonderde Komrij; poëzie probeert zo dicht mogelijk bij de waarheid te komen. (of iets in die zin). Uit het gedicht Die Verskrikking, waar Mira op attendeerde, spreekt een heel ander Wilma Stockenström.

Ik weet niet waar die fameuze bewering van Komrij echt op slaat, maar ik vermoed, hoop dat dat dit geen gratuite bewering is, dat de door jouw bewonderde dichter de gave heeft van het onderscheid.

En dat je geen appels met peren kunt vergelijken.

Daarmee bedoel ik: een gedicht over, zeg maar, een landschap, kun je niet vergelijken met een gedicht over, zeg maar, een volkerenmoord.

Mogen er daarom geen gedichten meer geschreven worden over de schoonheid van het landschap???



Gisteren plukte ik de eerste roos uit mijn tuin, ze is prachtig.

Zal ik schrijven over de schoonheid ervan of over de droefheid?

Stel dat ik over de schoonheid ervan schrijf, ben ik daarom de droefheid vergeten of wil ik op dat moment daar überhaupt niets over schrijven?

Aan mij de keuze.



Waar zit die fameuze bewering van Komrij dan?



mira

Mira

Over poëzie is zowat van alles beweerd. Denk aan Rutger die een citaat van (even opzoeken, het was een Vlaams dicher) die beweerde dat poëzie in wezen pessimistisch is. Daar ging ik toen tegen in. Maar er zit een kern van waarheid in zijn bewering.



Het gedicht van Wilma is niet slechts een beschrijving van een mooie vlinder, dan zou ik van harte zijn meegegaan met haar gedicht. Maar zij voert een skepper op in de metafoor van een onschuldig kind. Waarom was de bewondering van het kind niet voldoende? Mooie verhaaltjes zijn ons genoeg verteld, Mira.



Hartelijke groet, Pieter