Anna Enquist* (nee)

Geplaatst: 12 aug 2005 09:04 pm



Een menigte



Verbaasd merkte de moeder

dat zij een menigte werd.



Binnen enkele dagen was het

gebeurd, bleek zij uiteengevallen

in een waaier van vrouwen.



De weerloos-blije liep daar

van haar geheugen te genieten;



de verslagene, die snel op weg

wilde naar welke dood dan ook;



de trieste die er niets van begreep,

die alleen zachte vlindervleugels



tegen de wangen van het kind

zag slaan, onophoudelijk. Rond



het groepje stormde de furie,

pamfletten en woedende brieven



in de handen. Achteraan ging

de wanhoopsmoeder die al maanden

de kapper niet had gezien.



Hoe hen te hoeden, te zorgen dat elk

de voeten in dezelfde richting sleept?



Ons is iets overkomen, kan ze zeggen,

wij zijn de menigte die moeder heet.



En zij die in de verte aan het water

staat, en wenkt, is een van ons.



Anna Enquist

uit: De tussentijd, De Arbeiderspers 2004



Tiba.

Geplaatst: 13 aug 2005 09:03 am



Is dit ook een gedicht naar aanleiding van de dood van haar dochter Tiba?

Ik vind het erg mooi, knap zoals ze weet te zeggen hoe iedereen anders reageert op iets vreselijks.



Dettie

Geplaatst: 13 aug 2005 09:18 am



Inderdaad Dettie. Komt uit de bundel De tussentijd die geheel daaraan is gewijd. Er staan prachtige dingen in. Zal er nog wel wat uit citeren.

Ik was nog even terug aan het scrollen in dit item en las dat zowel jij als Will die gedichten minder vinden dan haar voorgaande.

Ik ben het er nog steeds niet mee eens.. .



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 13 aug 2005 09:32 am



Ik vind de gedichten wel mooi maar het is eigenlijk voor een specifieke groep, het is háár rouwverwerking dat ze deelt met de andere moeders. Haar andere gedichten zijn meer naar buiten gericht. Ik vind haar gedichten over haar dochter haast té privé. Bijna of je stiekem snuffelt in haar spullen zal ik maar zeggen. Het zijn gedichten voor een selecte groep mensen. Ik hoop dat ik me duidelijk weet te maken.



Dettie

Geplaatst: 13 aug 2005 09:36 am



Jja, je maakt het wel duidelijk. Maar dat is toch het geval bij heel wat gedichten waar het over verlies of afscheid of dood gaat...

Die zijn gewoonlijk heel privé, en er zijn prachtige bij.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 13 aug 2005 09:40 am



ja dat is zo, maar vaak is dat één gedicht en niet een hele bundel. Maar nogmaals ik vind ze wél mooi maar zo persoonlijk dat ik me er bijna onbehaaglijk bij voel.



Dettie