Anna Enquist* (nee)

Leestafel heeft toestemming van uitgeverij De Arbeiderspers om gedichten van Anna Enquist te plaatsen.



Zie www.poezie-leestafel.info/anna-enquist



Er mogen niet meer gedichten bij geplaatst worden.



Dettie

Geplaatst: 27 aug 2004 01:33 pm



Als water ben ik uitgestort



Dom water. Beukt en striemt de

pijlers van de brug die zwijgend

schrap staat tegen overgave. Eeuw

na eeuw is wat hij weet het binden

van twee oevers. Waakzaam, moe.



Weer ga ik door de oude stad, altijd

naar de rivier. Midscheeps posteer ik mij

in machteloze aandacht, blote hand

op steen. Ik brul met doorgesneden keel,

zonder geluid, van woede en verlies:



Al wat wij weten, hoe wij zijn, verdwijnt

als wind over het land. Herinnering

die even spartelt in het water en

verloren gaat. Grijsbruine golven die

hun naam niet zijn. De kamparts Tijd.



Rivier, stroom achterwaarts. Steen,

wordt weer vuur. Lucht om mij heen,

wordt lichaam dat mij draagt en

troost. Geheugen, val uiteen.



Anna Enquist

Uit: Soldatenliederen,

De Arbeiderspers 1991



Dettie

Stuwmeer



Toen de dam klaar was

begon het water te stijgen.

Kilte ving aan in de berg-

wand. De bomen begrepen

niet hoe zij stikten in wat

hen lief was. Vissen kwamen

te zwemmen in de wijngaard.



Schreeuwend breken mijn kinderen

het gladde watervlak. Ik wil

hen roepen: acht niet de pijn

van tekort, maar vrees de on-

keerbare kracht van teveel, hoor

mij, hoe ik roep, hoe ik keihard zwijg.



Zij maken fonteinen en regenbogen.

Zij lachen en luisteren niet, daar

aan de bovenkant van de diepte,

aan de overkant van de tijd.



Uit: Soldatenliederen,

De arbeiderspers 1991



Dettie

Geplaatst: 28 aug 2004 01:57 pm Onderwerp: Reageer met quote Bewerk/Verwijder dit bericht Meld post Verwijder dit bericht Bekijk het IP van deze gebruiker

Ze staan op de site sarah



www.poezie-leestafel.info/anna-enquist



Stuwmeer



Zelf vind ik:

De bomen begrepen

niet hoe zij stikten in wat

hen lief was. Vissen kwamen

te zwemmen in de wijngaard.



daar

aan de bovenkant van de diepte,

aan de overkant van de tijd.



Erg mooi

Vind het altijd zo knap dat iemand met een paar zinnen een heel beeld kan schetsen.





Als water ben ik uitgestort:



Een mooi maar triest gedicht.

het lijkt wel een roep om hulp!

Laat mij vergeten lijkt ze te roepen.



Rivier, stroom achterwaarts. Steen,

wordt weer vuur....

Geheugen, val uiteen.





Dettie

Van Stuwmeer vind ik vooral het beeld mooi van de moeder die haar kinderen allerlei wijze levenslessen wil meegeven, maar die kinderen zijn lekker aan het plonzen en spetteren in het water en luisteren helemaal niet. De frustratie van iedere moeder. Kinderen moeten hun eigen waarheden vinden, hun eigen lessen leren, maar je zou hen zo graag voor fouten willen behoeden.



Gaat Als water ben ik uitgestort niet over het almaar voortschrijden van de tijd en het feit dat er na je dood niemand meer weet wie je eigenlijk was? Een herinnering die even spartelt in het water en verloren gaat. Ik zie er geen roep om hulp in, Bernadet.



Sarah

Geplaatst: 28 aug 2004 02:04 pm



Als water ben ik uitgestort



Weer ga ik door de oude stad, altijd

naar de rivier. Midscheeps posteer ik mij

in machteloze aandacht, blote hand

op steen. Ik brul met doorgesneden keel,

zonder geluid, van woede en verlies:





Daardoor dacht ik dat, omdat ze het over ik heeft.



Maar nu begin ik ernstig te twijfelen.



Eeuw

na eeuw is wat hij weet het binden

van twee oevers. Waakzaam, moe.

Al wat wij weten, hoe wij zijn, verdwijnt

als wind over het land. Herinnering

die even spartelt in het water en

verloren gaat.



Als je deze zinnen bekijkt dan komt jouw interpretatie meer naar voren.

Zucht, ik weet het weer eens niet.

Maar dat puzzelen is juist zo leuk aan gedichten.



Groetjes

Dettie