Anna Enquist* (nee)

Geplaatst: 12 feb 2005 07:16 pm



Met stomheid



Loodzware dagen zeggen we maar

wat weegt zo'n woord weinig; het laatste

zeilt op stadsdamp neerwaarts, kromt

zich keer op keer om zijn betekenis.



Argeloos keren de huizen hun dierbaartste

wanden naar buiten, fluisteren Lissabon,

Lissabon. Tussen keuken - en badkamertegels

zoeken wij traag naar de tekens, verrijzenis.



Het water staat laag. In marmeren armen

murmelt het zacht tegen schepen aan. Stad,

leer mij het onverstaanbare, het openbare,

de sporen van kleine roeiers over de Taag.





Anna Enquist

uit: Nieuw Wereldtijdschrift, 1997, dubbelnummer 5-6, Weekbladpers Tijdschriften Nijgh & Van Ditmaar/ Dedalus



Tiba.

Geplaatst: 13 feb 2005 04:16 pm



Anne Enquist heeft ook een bundel geschreven over haar dochter. Ik heb hem zelf niet maar wel bij een vriendin ingezien. Het is een erg ontroerende openhartige bundel. Ik was nooit zo'n fan maar deze is echt, zeer echt.



Lizzy

Geplaatst: 13 feb 2005 04:52 pm



Dat is de bundel waarover ik het had, Lizzy, De tussentijd. Het gedicht "Essentie van het missen" dat Wil hier geplaatst heeft, komt daaruit.

De bundel ligt hier naast mij (geleend). Hij is volledig opgedragen aan haar dochter Margit (1974-2001).

Op de flap: De gedichten in deze bundel staan in het teken van een allesoverweldigend verlies. Het verlies van een kind.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 17 feb 2005 03:08 pm

Ik heb hier nu de dichtbundel De tussentijd bij me (geleend) en Niemand staat er niet in. Deze bundel werd geschreven n.a.v. de dood van haar dochter. Heb nadien even gegoogled. Haar dochter overleed op 3 augustus 2001. Het gedicht Niemand vond ik in een tijdschrift van 2000. Conclusie: het kan niet over haar dochter gaan.

Maar.... het had gekund.



Ik lispelde ongehoorde kinderwoorden



verpletterde ons met een grote vuist

tegen het ellendig plaveisel



vandaar dat ik het dacht



dettie

Geplaatst: 17 feb 2005 04:53 pm



Dettie schrijft:

Maar.... het had gekund.



Ik lispelde ongehoorde kinderwoorden



verpletterde ons met een grote vuist

tegen het ellendig plaveisel



vandaar dat ik het dacht

Het had inderdaad gekund, en ik dacht dat ik verkeerd zat...



alleen dat "plaveisel" deed me achteraf nog twijfelen want deed me toch wel erg denken aan die voor Herman de Conick fatale stoep in Lissabon.



Zo zie je maar dat het vaak toch beter is dat je de context kent waarin een gedicht geschreven werd (ook gericht tot Dario ).



Groetjes.Tiba.

Geplaatst: 08 mrt 2005 05:38 pm



Binnen



Straathoek waar zij niet staat,

fietser die haar rug leent, ademloze

stilte van haar telefoon. Zij verschijnt

mij in het missen. Zoeklichten

richt ik op de buitenkant.



Geef op. Laat gaan.



Binnen hangt zij met heel haar gewicht

in mijn voeten, klauwen haar vingers

om mijn slokdarm. Strak

achter mijn wangen spant zij

een breiwerkje van ijzerdraad.





Anna Enquist

uit: De tussentijd, De Arbeiderspers, 2004



Tiba.