Anna Enquist* (nee)

Geplaatst: 17 feb 2006 04:38 pm



Ik moet een gedichtenbundel samenstellen en al die gedichten analyseren voor school (ja, daar heb je er weer zo een die hulp nodig heeft...) 'Essentie van het missen' vond ik heel aangrijpend. Ze brengt zo goed haar gevoelens onder woorden en weet dat zo over te brengen dat je het zelf als het ware voelt. Ik wou dit gedicht dan ook aan mijn bundel toevoegen. Met het analyseren ben ik begonnen, maar het blijkt toch wat lastiger te zijn dan ik dacht.



Wat bedoelt 'men' nou precies met: het missen zelf is de kern van het gemis. En waarom ontkent ze het?



En de regels: 'Ze reed weg met mijn goud, mijn geluk in haar fietstas'. Ik dacht eerst dat het een voorwerp zou zijn, maar dan lees je het nog een keer en toen dacht ik dat zij het gewoon was, de dochter is het goud en haar geluk. Maar waarom komt die fietstas er dan bijkijken?



Kunstgrepen en beeldspraak moet ik natuurlijk ook bespreken. Ik kan het enjambement bijvoorbeeld wel benoemen (alle strofes op 1 na) maar waarom ze dat doet en wat het effect er nou van is vind ik erg moeilijk.



Ze schrijft ook twee keer 'linkshandige', zou ze er een reden voor hebben? Een kenmerk (vrij onbelangrijk toch) van haar dochter dat ze mist, ook al is het maar een klein iets. Ook noemt ze spiegel en spiegelbeeld, zou dat betekenen dat ze haarzelf in haar zo herkent, en dat de spiegel nu leeg is, ze is er niet meer, en ook een stukje van haar zelf is nu verdwenen. Zoiets? Of ga ik nu te ver :roll:



Ik moet ook nog een verklaring geven voor de strofenindeling en wat de functie van de witregels is.. Een soort pauze geeft het niet aan want de zinnen zijn vaak nog niet afgelopen voordat de volgende strofe komt. Ik weet verder eigenlijk ook niet wat voor functies witregels nog meer kunnen hebben.



Ik hoop dat jullie met mij mee willen denken... alvast bedankt,



groetjes Janine

Geplaatst: 17 feb 2006 05:07 pm



Essentie van het missen



Ik mis de linkshandige, schitterend

spiegelbeeld naast mij aan tafel, ik mis



haar tot brakens toe, dagelijks. Het is

de kern van het gemis, het missen zelf,



zegt men. Dat zal ik, met gestrekte

hals, fijntjes ontkennen. Dat zal ik



schuimbekkend tegenspreken. de tijd

is een ruimte, je bent altijd bij haar,



zegt men. Ik kijk in de lege spiegel.

Geleerde onzin, schandalige troost.



Ze reed weg met mijn goud, mijn geluk

in haar fietstas, hief haar smalle hand



en verdween tussen de weiden. De kern

van gemis laat mij koud, geen wijsgerige



held gaat mij helpen. Ik mis

het vlees, haar linkshandige lichaam.



Anna Enquist, De tussentijd, uitgeverij de Arbeiderspers.



Ik heb het gedicht hier gekopieerd van de vorige bladzijde.

Ik kom er straks op terug.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 17 feb 2006 11:57 pm



Ik probeer wat uitleg/bedenkingen/vragen bij dit gedicht te geven.



Ik mis de linkshandige, schitterend

spiegelbeeld naast mij aan tafel, ik mis



haar tot brakens toe, dagelijks



Volgens mij was haar dochter echt linkshandig --> als ze naast elkaar aan tafel zitten zijn ze dus elkaars spiegelbeeld (als de moeder rechtshandig is).

Ik denk dat dit allemaal concrete feiten zijn uit de dagdagelijkse werkelijkheid.

"ik mis haar tot brakens toe"... de dichteres is er zo ziek van dat ze echt moet braken. Haar lichaam is totaal overstuur door de vreselijke dood van haar dochter.



Het is

de kern van het gemis, het missen zelf,



zegt men. Dat zal ik, met gestrekte

hals, fijntjes ontkennen



Iets moeilijker. Ik denk dat ze weigert om te abstraheren, om te filosoferen. Ze heeft geen boodschap aan alle getheoretiseer eromheen.



"het missen zelf" "het is de kern van het gemis"

wat heeft men aan zo'n boodschap als men een kind verloren heeft? Wat ze nu mist is haar kind dat er niet meer is: haar lichamelijke aanwezigheid en al de rest is onzin.



de tijd

is een ruimte, je bent altijd bij haar,



zegt men. Ik kijk in de lege spiegel.

Geleerde onzin, schandalige troost.



Geen woorden kunnen troosten, geen theorieën. Men zegt dat ze altijd bij haar is.... wat heeft ze eraan? In de realiteit is het anders.

"Ik kijk in de spiegel"

Misschien letterlijk te nemen: Ik kijk in de spiegel en zie alleen mezelf?

Ik zie hoe verlaten ik ben?

In elk geval kan geen psychologische uitleg haar nu helpen, ook al is ze zelf psychotherapeute.



Ze reed weg met mijn goud, mijn geluk

in haar fietstas



Het eerste deel heb je zelf al verklaard, Janine



"in haar fietstas"

Haar dochter kwam volgens mij om het leven door een ongeval met de fiets (maar dit kun je toch nog even opzoeken op het net).



Volgens mij gaat heel dit gedicht over de concrete werkelijkheid van het verlies. Er staat hier werkelijkwat er staat. De dichteres mist de lichamelijke aanwezigheid van haar dochter, zelfs, en misschien in het bijzonder haar linkshandigheid. Wellicht werd daarover gepraat, of misschien was dát nu juist een detail waarvan ze hield of haar nu schrijnend voor ogen stond en dat ze weer tot leven wou roepen. Geen theorieën of filosofieën helpen daarbij. Een dichter kan dat alleen maar proberen te verwoorden, en dat is voor haar waarschijnlijk ook een deel van het verwerkingsproces.



Dit is maar hoe ik het zie, Janine. Ik hoop dat je hiermee verder kunt.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 18 feb 2006 01:54 pm



Bedankt, u (of je) heeft me zeker op een aantal dingen gewezen.



Janine

Geplaatst: 20 feb 2006 03:47 pm



Ik ben bijna klaar met dit gedicht. Ik zit alleen nog met het enjambement. De regels worden afgebroken terwijl de zin nog doorloopt. Kan iemand daar het effect van bedenken? Het hoort zo te zijn dat het gedeelte op de volgende regel de nadruk krijgt. Ik zie daar in dit gedicht alleen niet helemaal het nut van... misschien bedoelt Enquist er ook wel niets mee, dat kan natuurlijk ook nog



groetjes,

Janine

Geplaatst: 20 feb 2006 04:54 pm



Ik zal eens kijken, Janine of ik daar iets zinnigs kan bij bedenken .



Groetjes. Tiba.