Wat is objectief gezien een goed gedicht?

Geplaatst: 13 apr 2008 08:15 am

Pieter schreef:

Breken jullie je nog steeds het hoofd over deze onweerlegbare logica of halen jullie slechts de schouders op over zoveel apoëtisch onbegrip?

Pieter, die ongeduldig wacht op een eerlijk antwoord.

Nou als je een eerlijk antwoord wil...



Claus zegt: poëzie moet tegelijk duister en helder zijn.



Volgens jou zijn de consequenties daaruit:

1. alle heldere poëzie is geen goede poëzie.



Ik vind het geen onweerlegbare logica Pieter en ik zie ook niet waarom je deze conclusie trekt.

Het lijkt wel op... Alle Nederlanders eten kaas dus als je geen kaas eet ben je geen Nederlander.



Neem bijvoorbeeld het gedicht Sla van Kopland. Het is een helder gedicht maar... je kan het op heel veel manieren interpreteren en dat is het duistere.



2 Hermetische dichters zijn volkomen onhelder en dus geen dichters



De tweede stelling is voor mij ook het 'kaas' verhaal. Voor bepaalde mensen zijn het misschien hermetische dichters maar wie weet zien anderen dat helemaal niet zo. Het is maar net hoe iemands geest werkt en welke verbindingen iemand legt. En een 'onhelder' gedicht is nog wel degelijk een gedicht dus de schrijver is ook een dichter.



Dettie

die ook benieuwd is naar de reacties van de anderen.

Geplaatst: 13 apr 2008 09:01 am



Ik had het ook al wat moeilijk met de laatste stellingname van Pieter, Dettie. Jouw stelling, dat een "hermetisch" gedicht niet noodzakelijk voor iedereen een totaal niet te begrijpen tekst is (en dus wel degelijk niet alleen duister maar ook klaar) sluit perfect aan bij mijn opvatting dat gedichten (en niet alleen gedichten) per definitie multi-interpretabel zijn.

Wat anderzijds ook betekent dat een gedicht dat volkomen klaar en duidelijk lijkt, perfect ideëen kan bevatten die niet onmiddellijk voor iedereen begrijpbaar zijn.

Ik kan mij dus perfect vinden in de omschrijving van Hugo Claus.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 13 apr 2008 09:13 am



Nog even duidelijk stellen:



Volgens Claus:



Een gedicht moet helder EN duidelijk zijn. Dit zijn twee voorwaarden!!!



Een gedicht van Leo Vroman of Gezelle is VOLKOMEN HELDER, en Dus NIET DUISTER.



Ze voldoen maar aan EEN VOORWAARDE!!!



Dus volgens CLAUS GEEN gedicht.



Moet ik nog helderder zijn????



Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

Geplaatst: 13 apr 2008 09:37 am



Wel Pieter, volgens mij is het perfect mogelijk om tegelijk een helder en een duister te schrijven. Ik denk eigenlijk dat jij je in de stelling van Claus niet echt kan vinden, als ik je laatste uitleg lees. Want dan kan helder nooit duister zijn, of omgekeerd. Louter afgaande op de betekenis van duister en helder zit je met een contradictio in terminis.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 13 apr 2008 09:51 am

Pieter schreef:

Volgens Claus:



Een gedicht moet helder EN duidelijk zijn. Dit zijn twee voorwaarden!!!

au, au au Pieter m'n oren!



Het citaat zegt: Het moet tegelijkertijd duister én helder zijn.



Er staat niet duidelijk en helder zijn.



Jij vindt misschien de gedichten van Vroman, Gezelle enz. duidelijk en helder. Ik vind lang niet alle gedichten van deze dichters duidelijk en helder.

Zeker Vroman heeft gedichten die voor mij niet duidelijk zijn.

Ik zal wel een voorbeeld zoeken.



Dettie

Geplaatst: 13 apr 2008 10:17 am



Hier een voorbeeld, dit vind ik geen helder gedicht van Leo Vroman (wel erg mooi)



Psalm



Groei voort in Uw veelaardigheid, Systeem,

groei voort, steeds onbekendere Wildernis

uit bergtochten die ik niet meer onderneem

waar ik in droom dat wat er was, nog is.



Als mijn lichaam door mijn hoofd zal zijn vervangen,

en dan door daarvan de herinnering

en hoe de aarde geurde van verlangen

en van het ongebeurde dat verging

zal ik door lagen lichtgetinte wazen

bewogen door bewegenden bewegen,

mij over Uw vermaande zon, verdwenen regen

verbazen in het vervagen van verbazen

dat ik nog wouden, weide van U denken kan,

hoe ik het poezels van Uw pluimgras voelde

en meende dat ik wist wat U bedoelde.

Daarom nog eventjes. En dan:



geniet als ik van mijn afwezigheid

en ril met mij van heimwee naar die tijd



Leo Vroman:

Uit: Psalmen en andere gedichten.

Amsterdam, Querido, 1995