Geplaatst: 01 mei 2008 06:59 am
Jammer dat nog niemand gereageerd heeft op op bovenstaande hypotheses. Als intermezzo maakte ik een gedicht op de "de duistere dichter".
De duistere dichter
De duistere dichter is een fenomeen
dat grondig dient worden onderzocht:
Er ligt een gesneuvelde snor
Er kronkelt een lemniscaat
Waar wil deze dichter heen,
waarheen voert zijn eenzame tocht?
Baardstoppels aan de muur,
Een goedwillend gebit
Kan ik het helpen dat ik ween?
Maar mijn onderzoek mag niet gestaakt,
het blijft een humane plicht:
Dan de woede als een plat vlak
Een wit vel, een vel gekreukeld papier
Dit is wat veel duidelijk maakt,
hij is niet tevreden met zijn gedicht!
Het is tijd, het was tijd
En ineens begint een bevroren hond te blaffen.
Ik geef het op, met nieuwe tranen langs mijn gezicht.
N.B. Behalve ironisch is het ook serieus bedoeld!
De citaten zijn letterlijk overgenomen uit het gedicht Interieur Tijd van Sybren Polet
PieterW
