Geplaatst: 09 feb 2006 11:26 am
Hoi whiehj
Cet age est sans pitié
Links naast ons – midscheeps – woonde de ex-kapitein
Ter zee, weduwnaar, purper van het drinken.
Nee ik geloof niet dat die ex-kapitein ter zee een extra betekenis heeft.
dat hij weduwnaar is, is misschien belangrijker, het dochtertje heeft dus geen moeder meer. (Het kan zijn dat de kapitein voor zijn dochtertje niet meer vaart)
Hij had een dochtertje, dat opzienbarend lelijk was,
Zo opgestopt, verkeerd begroeid en kruislings scheel,
Dat iedereen wel graag met haar zou willen spelen
Alleen al om dichtbij iets zo uitzonderlijks te zijn.
Het dochtertje van de kapitein was erg lelijk, ik denk dik (opgestopt) en met haargroei op plekken dat niet gewoon was (misschien op haar wang of hele harige armen) en ze was heel erg scheel.
De kinderen wilden wel met haar spelen omdat ze zoiets lelijks wel van dichtbij wilden bekijken. Ze was apart door haar lelijkheid en dat vonden de kinderen wel interessant.
Haar vader maakte dat onmooglijk, want hij bood ons geld
Voor als ze mee mocht doen; zo dachten wij
Dat het een soort van werkje was – en wilden niet.
Dat spelen lukte niet want haar vader bood geld aan om zijn dochtertje mee te mogen laten spelen. Doordat hij dat geld aanbood zagen de kinderen het niet meer als spelen maar als een werkje, een klusje en dat wilden ze niet.
Ze glimlachte zo trots en raadselachtig bovendien
Dat het gevaarlijk leek – wij zagen niets van het verlangen
In ’t uren lang met krabben-armpjes uit het venster hangen.
Het dochtertje glimlachte trots en raadselachtig (dachten de kinderen)
Ze leek gevaarlijk daardoor maar de kinderen zagen niet dat ze heel erg verlangde naar meespelen. Het dochtertje hing uren uit het raam om (verlangend) naar de spelende kinderen te kijken.
Maar moeder wel – ze bleef vaak even staan, zei wat
En vroeg wat, nauwelijks te verstaan, en op een dag
vertelde zij: ze vroeg of ze me moeder noemen mag.
Je hebt toch zeker nee gezegd! Waarom? Ze zij
Ik zei natuurlijk: graag. Ze was heel blij.
Maar de moeder van de schrijfster zag het verlangen en de eenzaamheid van het meisje wel en bleef vaak even staan om met haar te praten.
Op en dag vertelde de moeder dat het meisje gevraagd had of ze haar moeder mocht noemen.
De schrijfster zegt dan: "Je hebt natuurlijk nee gezegd! "
en dan zegt de moeder: "Waarom? Ik heb graag gezegd. En dat meisje was er heel blij om."
Hopelijk heb je hier wat aan. Succes ermee.
volgens mij gaat het erover dat volwassenen kinderen niet altijd begrijpen en dat ze zich er beter niet mee kunnen bemoeien omdat kinderen het op die leeftijd allemaal makkelijk zelf op kunnen lossen...
Je hebt wel een beetje gelijk, de kapitein had nooit geld aan moeten bieden om zijn dochtertje mee te laten mogen spelen. had hij dat niet gedaan dan had het zijn dochtertje waarschijnijk wel gewoon mee kunnen spelen.
Maar de moeder van de schrijfster bemoeit zich ook met het dochtertje en die ziet wel heel goed hoe eenzaam dat meisje is en wil een beetje troost bieden, aandacht geven aan dat meisje omdat ze zo alleen is.
Groetjes
Dettie