Roland Jooris (ja)

Geplaatst: 11 nov 2007 08:49 am



Een pleonasme (afkomstig van het Griekse woord (afkomstig van het Griekse woord pleonasmós, dat 'overvloed' betekent) is het expliciet vermelden (met een bijvoeglijk naamwoord of bijwoord) en daardoor benadrukken van een eigenschap die reeds impliciet in een zelfstandig naamwoord (of werkwoord) opgesloten ligt. We nemen aan dat gras groen is, dus komt het groene gras ons als overbodig voor. Pleonasmen komen eerder over als een stijlfout dan als een stijlfiguur.



Voorbeelden



Woordgroepen

omhoog stijgen

naar beneden vallen

(de) witte sneeuw

een ronde cirkel

de pasgeboren zuigeling



Een metafoor is een vorm van beeldspraak, waarbij twee of meer ongelijke betekenissen met elkaar worden verenigd in één nieuwe betekenis.



Voorbeelden

Het standaardvoorbeeld is de metafoor: de mens is een wolf. Metaforen laten zich echter niet opsluiten in de vorm A = B. Zo is: de voorzitter ploegt door de vergadering ook een metafoor.

Bron: Wikipedia



Conclusie: een beeldende metafoor is een pleonasme.



Dettie

Geplaatst: 11 nov 2007 10:17 am

Het is natuurlijk zo dat een dichter (vaak) een ontwikkeling doormaakt en dat Jooris een soort Piet Mondriaan is die van de figuratieve kunst uiteindelijk uitkwam bij het minimalisme van de vlakken , de lijnen en de driehoek, waarvan de laatste uiteindelijk een eurootje of 10.000.000 blijkt waard te zijn, welks lot de handschriften van dichters meestal niet beschoren is. Zoals het minimalisme van de schilder dus uiteindelijk uitdraait op het witte of grijze vlak, zo draait dat van de dichter uit op het zwijgen tussen de woorden van Roland Jooris of het zwijgen van Jo Gisekin.

Prachtig leg je dat uit, Pieter.

Maar Tiba, heb je mijn commentaar bij die andere twee gedichten hierboven ook gelezen. Je ziet dat ik helemaal niet zo negatief ben over de gedichten van Roland Jooris

Ja hoor, ik heb je commentaar gelezen, ik kom er nog op terug.



Tiba.

Geplaatst: 05 okt 2008 09:13 am



Rauw



Poëzie

is wording die

blijft steken in de

rauwe, gebarsten

onhandige gaafheid

van het ongenoemde



haar voltooiing

is toeval, het stokkend

ongerepte uit haar krom

getrokken pen



poëzie

polijst niet wat

ze zegt, ze schuurt zich uit

in haar ontluistering



Roland Jooris

Uit: Als het dichtklapt

Amsterdam, Querido 2005



Dettie

Geplaatst: 05 okt 2008 09:30 am



poëzie

polijst niet wat

ze zegt, ze schuurt zich uit

in haar ontluistering



Ik begrijp hier werkelijk niets van!



Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

Geplaatst: 05 okt 2008 11:11 am



polijsten is mooi glad maken, je krijgt dan zo'n mooi blinkend en glad oppervlak



uitschuren is meer naar de diepte gaan.

het resultaat hoeft geen fraaie gepolijste zin te zijn, men gaat eerder tot op het bot, vandaar dat "ontluistering".

Iets dergelijks haal ik eruit :roll: , maar misschien ziet iemand het beter?



Tiba.

Geplaatst: 05 okt 2008 04:21 pm



Tiba, bedankt voor je antwoord, maar ik heb toch nog een paar vragen:

Poëzie is toch zelden ontluistering?

Een gedicht moet toch meestal bijgeschaafd, "gepolijst" worden? Volgens Lambert Wierenga, waarmee ik hierover een discussie voerde, besteedt een dichter/es juist veel tijd aan het vervolmaken van zijn/haar gedicht.

Vandaar mijn onbegrip, want Roland Jooris zet alles weer op zijn kop.



Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre