Geplaatst: 18 mei 2005 12:44 pm
Ik word altijd een beetje kriebelig van dichters die dichten over dichten. Nog erger is een catogorisatie als 'nieuw realisme', daar krijg je toch braakneigingen van? Of zoals Gerrit Komrij al eens zei:
'De literatuurwetenschap is prachtig en wat niet al, maar gelukkig hoeft de poezielezer zich er niets van aan te trekken.'
Als ik die spreekbeurt moest houden dan zou ik dit gedicht tot de grond toe afbranden, want ik vind het een zeer slecht gedicht. Een kwestie van smaak zullen velen zeggen en daar hebben ze dan voor een deel gelijk in. Maar ik zou alles uit de kast halen om de groep waarvoor ik sta van mijn gelijk te overtuigen. Ga zo te werk! Vorm een eigen mening over het gedicht, ga na wat een gedicht met je doet, interpreteer, beleef! En als je dan toch een interpretatie aan ons vraagt, zeg dan tenminste wat je zelf van het gedicht vindt. Hoe je het ervaart. Want je kunt alleen overtuigend over een gedicht spreken als je zelf ook een mening hebt over het gedicht. Geen saai literatuurwetenschappelijk gebrabbel, maar passie! (OF poezie!)
Heb lak aan de didactische methodes van je leraar, jullie zijn de lezers van het gedicht, niet de leraar, niet de literatuurwetenschap en ook Tiba, Dettie of ik niet. (Althans niet voor jullie) Dus als je ons gaat vragen om uitleg of een interpretatie dan zul je eerst zelf een mening moeten hebben, dan zul je eerst zelf nagedacht moeten hebben over het gedicht, eerst zelf het gedicht ervaren.
Dario