Roland Jooris (ja)

Geplaatst: 06 okt 2008 09:31 pm



Rauw



Poëzie

is wording die

blijft steken in de

rauwe, gebarsten

onhandige gaafheid

van het ongenoemde



haar voltooiing

is toeval, het stokkend

ongerepte uit haar krom

getrokken pen



poëzie

polijst niet wat

ze zegt, ze schuurt zich uit

in haar ontluistering



Ik probeer het opnieuw te lezen.



In de 1° strofe is poëzie onvoltooid, ze is 'wording', ze 'blijft steken in ...'gaafheid', maar die gaafheid is rauw en gebarsten, niet gaaf dus, en die gebroken 'gaafheid' heeft betrekking op het 'ongenoemde',= iets dat men niet noemt of heeft genoemd; ik dacht eerst, het onzegbare, maar nu ben ik daar niet meer zo zeker van.



In de 2° strofe is poëzie wel voltooid, maar die voltooiing is toeval; aan 'blijft steken' beantwoordt nu 'stokkend'( wat een synoniem is), aan 'gaafheid' beantwoordt nu 'het...ongerepte' en aan 'rauw...' wellicht 'krom getrokken'.



Dit lijkt inderdaad te wijzen op het onvermogen van de dichter.

Het moeilijkste blijft de 3° strofe.



Is dit een besluit, of een verdere uitleg?

poëzie polijst niet, brengt geen gaafheid tot stand, geen ongereptheid.

'Ze schuurt zich uit in haar ontluistering'???

Een steen kan men glad polijsten,glad schuren, maar poëzie schuurt zichzelf uit, klinkt zeer destructief, het 'resultaat'(?) is ontluisterend.

De dichter of het gedicht of de poëzie faalt?



Verder geraak ik niet.

Er blijven veel vraagtekens.

ik moet Pieter wel beamen Glimlach/Smile



mira



Laatst aangepast door mira op 08 okt 2008 05:35 pm, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 07 okt 2008 08:28 am



Ik loop ook na te denken over dit gedicht



Misschien bedoelt de dichter wel dat hij probeert tot de kern te komen.

Bijv. Iemand heeft heel veel geld, koopt zich suf aan allerlei dingen, staat zich er ook op voor dat hij/zij rijk is, veel bezit heeft, maar komt dan tot de ontdekking dat geluk niet in bezit zit. Die naakte waarheid is ontluisterend voor diegene omdat hij/zij dacht dat in het bezit het geluk lag.

Hoe meer de dichter schuurt, schaaft aan een gedicht hoe meer de naakte, rauwe waarheid naar voren komt, die niet makkelijk te accepteren is.





Dettie

Geplaatst: 08 okt 2008 05:53 pm



'zich uitschuren' = tot de kern komen

ik denk dat je dat goed gezien hebt, Dettie.



De laatste regel blijft voor mij toch nog wazig.



mira

Geplaatst: 09 okt 2008 07:19 am



Als je eenmaal tot de kern komt dan is die vaak ontluisterend. Niet meer omgeven door versluierende dingen of gedachten.

Net als die rijke persoon die alles heeft aan bezit en denkt dat in dat bezit het geluk zit.

De waarheid, de kern, is voor diegene ontluisterend.



Ik denk dat de dichter die tot de kern wilde komen ook de pure rauwe waarheid ontluisterend vond.



Dettie

Geplaatst: 18 dec 2008 02:01 pm



Landschap



Je ziet het

aan het gras

dat verkleurt,

aan wat ritselt

en reuzelt in de nevel,

aan de aarde die

er vager bij ligt,



je merkt het

aan de lucht

die verschaalt,

aan wat vlamt en

knettert op het veld,

aan de rook die

als verdoofd

boven het landschap

blijft hangen,



je wilt het nog

wat langer laten

duren, iets vasthouden,

het ijler geworden licht

dat nauwelijks de zon

doorlaat, de bijna lege

akkers, het zwijgen

waarin iets naar beneden

dwarrelt, waarin een

takje zich gemakkelijk

laat breken



alles aarzelt

voor het Definitieve



Roland Jooris

Uit:Gedichten 1958-1978

Uitg. Lotus, antwerpen, 1978



mira

Geplaatst: 18 dec 2008 06:21 pm



Mooi gedicht, Mira



Heel apart is:



het ijler geworden licht

dat nauwelijks de zon

doorlaat,



En wat is reuzelen?



Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre