Geplaatst: 18 dec 2008 11:01 pm
Ja, zo zie ik het ook.
Wat me ook opvalt: die eenvoud, het sobere, haast minimalistische.
Bijna zou men denken, niet zo moeilijk. Bedrieglijke gedachte.
Juist dat uitpuren van een beeld, een schilderij in woorden, taal die vastlegt wat er kleurt, knettert, ritselt, reuzelt, het breken van een takje...zuivere natuurbeschrijving.
En toch, het zwijgen, de aarzeling voor het Definitieve, hier gaat de dichter verder, de natuur staat op zichzelf, maar de mens, hij is er ook nog.
mira