SNEEUWMAKER
Er wordt te weinig sneeuw gemaakt. Soms nog in de
film, op een podium. De machines zijn zoek of heel
duur, denk ik. Maak ze goedkoop en dan is er nooit
gezeur over Witte Kerstmis. Overal en voor iedereen
het spinsel van witte vlokken. Tegen het lawaai.
Drinken mensen meer chocolademelk. Worden er
weer verhalen verteld. Dat maakt het winters leven
draaglijk en het oranje sneeuwlicht helder. Kwezels
zullen dansen, rochelpotten houden slijmjurken vast.
Ik zie het in mijn kristallen bol. Die zwarte snoet
wordt Zwarte Piet. Hij veegt het snot weg met zijn
mouw, zonder nostalgie: krijgt er sproeten van.
Ik hul de scharensliep in brokaat zonder tierlantijn.
Een tiaar op zijn zigeunerhoofd: krijgt engelenhaar.
Het licht in zijn ogen gloeit als in een oude jukebox.
De Perzische kat is verliefd op de knarsende viool.
De klok staat er stil van, ligt te snorren bij de stoof.
Plop, een sneeuwbal in de nek van de edelman.
En plop, eentje op de kont van de bakkersvrouw.
Vader en moeder schaatsen niet meer mee.
Waar is de orgelman? En waar is mijn slee?
Schemerschijn. Een uitgeputte hermelijn.
Ik moet de sneeuwmannen reanimeren.
Vals ijs pletten en massagraven dempen.
Schud mijn dons leeg van den hogen hemel neer.
Nu ben ik leeggeschud. Eindeloos moe.
Ik wacht op de markiezin van Orion.
Ver weg van de vossenjacht.
Kom sneeuw, dek mij toe.
© Peter Holvoet-Hanssen,
uit ‘Dwangbuis van Houdini’,
Hier mijn antwoord op de vraag van Librije.
De eerste strofe is voor mij echt wel proza, hoe hard ik ook mijn best doe! Ook de eerste helft van de tweede strofe.
Maar vanaf 'Ik zie het in mijn kristallen bol' voel ik een nieuw elan, het wordt zangeriger, meer poëzie.
Een zeer heterogeen gedicht
(daarmee bedoel ik dan dat de stijl ervan 'op de grenst ligt' of is het 'aarzelt tussen?' de klassieke tweedeling proza/poëzie. Dat 'meng-genre' is ook niet nieuw. Misschien moeten we het eerder bekijken vanuit dat perspectief, de tekst bekijken als tekst).
mira