Peter Holvoet-Hanssen (ja)

Ja ik wil nog wel reageren maar doe dat morgen



Dettie

Voor mij is het poëzie. Er zit zoveel in dit gedicht, het verwijst naar zoveel dingen, dat zie je zelden in proza. De kracht van poëzie is juist het spelen met woorden, de dubbele betekenissen en dat vind ik terug in dit gedicht.



Dettie

Dettie schreef : Voor mij is het poëzie. Er zit zoveel in dit gedicht, het verwijst naar zoveel dingen, dat zie je zelden in proza. De kracht van poëzie is juist het spelen met woorden, de dubbele betekenissen en dat vind ik terug in dit gedicht.



Dettie

Lees net dat de Markiezin van Orion een vrouw met een post-natale psychose is, Dettie. Nog geen tijd om in andere regels te duiken. Je moet wel belezen zijn om dit gedicht meteen te begrijpen.

Pieter

had je dat hier vandaan Pieter?



Hoe fouter kan een bespreking zijn? Holvoet is niet eens postmodern (al gebruikt ie post- moderne technieken), verbindt alle uitersten,

ongezien en ongehoord - maar horen wil wie HOORT. Die hoort een troubadour die het heeft over post-natale psychose bv. (vandaar een titel bv. als 'De markiezin van Orion', een vrouw met post-natale psychose voelt zich alsof ze het lot van de wereld in handen heeft): over angsten en de bezwering ervan.

'Houdini' is trouwens onderdeel van een drieluik. En wie dààr nog bij fronst, of denkt dat ie met new age op speed of zo bezig is, of wat ook: het recente 'Spinalonga' veegt geheel en niet ten dele de kwalijke dampen weg van mensen met te grote handschoenen en oogkleppen. Shame!



J. Enterhaeck zaliger



www.boekbesprekingen.nl/cgi-bin/boek.cgi?boek=26080



En dit vond ik weer bij een andere bespreking van de bundel...



Dwangbuis van Houdini, het poëziedebuut van Peter Holvoet-Hanssen, is opgebouwd uit een aantal afdelingen. Na een motto, is er een ‘Ouverture’, die uit één gedicht bestaat, dan volgen de afdelingen ‘De spelers’ (5 gedichten), ‘De schakels (19 gedichten) en ‘Ontbrekende knoopsgaten’ (6 gedichten).

Het eerste gedicht heet ‘De tovenaar komt’, het tweede ‘De tovenaar’. In dat gedicht droomt een ‘ik’ dat hij sneeuw kan maken. Het daaropvolgende gedicht heet ‘Sneeuwmaker’, daarin wacht een ‘ik’ op ‘de markiezin van Orion’. Dat is meteen de titel van het volgende gedicht.





zie ook ronelshout.blogspot.com/2008/03/verzen-z...tot-een-gedicht.html



we puzzelen gewoon door.



Dettie

En nog een stukje recensie over het werk van Peter Holvoet-Hanssen





De taal krijgt door dit oeuvre een injectie. Hier wordt met woorden gegoocheld, worden zinnen aaneengesmeed tot wonderbaarlijke bouwsels. De dichter heeft waarlijk geen hoogte- of dieptevrees. De taal verwijst naar een vreugde om het bestaan -dat een creëren is (of toch zou moeten zijn). Deze poëzie kenmerkt zich ook (althans op het eerste gezicht) doordat ze weinig doordacht lijkt, er zou weinig reflectie zijn. Dit is echter misleidend: deze poëzie gaat vooruit, er gebeurt van alles, er zijn geen grenzen. Maar de dichter werkt wel degelijk in een traditie. Alleen: deze traditie is niet enkel- maar meervoudig. Hij accapareert* wat hij kan gebruiken -op sommige momenten doet dit werk dan ook denken aan het oeuvre van Michel de Ghelderode. Voor PH-H is de poëzie niet afgescheiden van het leven of een verheviging ervan maar hij tracht kunst en leven bij elkaar te brengen. Poëzie is leven -en omgekeerd. Daarom is deze poëzie ook warmmenselijk (de kinderliedjes zijn onovertroffen). De dichter is een missionaris van het goede leven (goed in de morele maar ook de epicuristische** betekenis).



www.druksel.be/nl/fondsen/holvoet/meer.html



Dettie



* accapareren

1) In beslag nemen 2) Opkopen 3) Zich toe-eigenen



** epicuristisch

1) Epicuriste 2) Zinnelijk

Dettie: epicuristische instelling: instelling die uit is op het genieten van het leven. Niet te verwarren met hedonistisch, waarbij bijna uitsluitend het genot wordt gezocht. Epicuristen gingen het altruïsme en de verantwoordelijkheid niet uit de weg. Epucurisme is dus humaner, zo je wilt humanistischer dan hedonisme.

Pieter