En nog een stukje recensie over het werk van Peter Holvoet-Hanssen
De taal krijgt door dit oeuvre een injectie. Hier wordt met woorden gegoocheld, worden zinnen aaneengesmeed tot wonderbaarlijke bouwsels. De dichter heeft waarlijk geen hoogte- of dieptevrees. De taal verwijst naar een vreugde om het bestaan -dat een creëren is (of toch zou moeten zijn). Deze poëzie kenmerkt zich ook (althans op het eerste gezicht) doordat ze weinig doordacht lijkt, er zou weinig reflectie zijn. Dit is echter misleidend: deze poëzie gaat vooruit, er gebeurt van alles, er zijn geen grenzen. Maar de dichter werkt wel degelijk in een traditie. Alleen: deze traditie is niet enkel- maar meervoudig. Hij accapareert* wat hij kan gebruiken -op sommige momenten doet dit werk dan ook denken aan het oeuvre van Michel de Ghelderode. Voor PH-H is de poëzie niet afgescheiden van het leven of een verheviging ervan maar hij tracht kunst en leven bij elkaar te brengen. Poëzie is leven -en omgekeerd. Daarom is deze poëzie ook warmmenselijk (de kinderliedjes zijn onovertroffen). De dichter is een missionaris van het goede leven (goed in de morele maar ook de epicuristische** betekenis).
www.druksel.be/nl/fondsen/holvoet/meer.html
Dettie
* accapareren
1) In beslag nemen 2) Opkopen 3) Zich toe-eigenen
** epicuristisch
1) Epicuriste 2) Zinnelijk