Peter Holvoet-Hanssen (ja)

Als ik wat meer tijd heb, zal ik er mij ook in verdiepen. Maar ook deze week is nog hectisch.



mira

Ja, dat is eigenlijk zo, Dettie. Ik weet dat de verscheidenheid in poëzie groot is en daar sta ik voor open maar dit vind ik een opeenstapeling van prozaïsche zinnetjes die allemaal een cryptische inhoud hebben. Het heeft iets weg van Flarf.



Flarf: het aaneenschakelen van zinnetjes die men op Google vindt door een klein aantal woorden in te toetsen, en dat dan gedichten noemen. En als je dat inventief doet lukt het nog ook, soms.

Pieter



En ik zal naast het meedenken van Dettie ook erg blij zijn met jouw inbreng, Mira. (van iedereen trouwens )

Pieter

Kan ik even een paar dagen niet op het forum zijn, kom ik weer even kijken of mijn eenvoudige vraag al beantwoord is en krijg ik zoveel bijdragen te lezen die veel verder en dieper gaan dan ik bedoelde, dat ik er maar moeilijk mee aan de slag kan. Er staat veel zinnigs tussen voor Gedicht Uitgelicht, maar zo kom ik er niet uit.



Ik zal op een rustiger moment alle bijdragen nog met meer aandacht lezen, maar mag ik even terugkomen op mijn vraag:



Kunnen jullie in enkele zinnen (2 of 3) zeggen of je dit poëzie of proza vindt of iets er tussenin en waarom?

Misschien moet ik erbij zeggen: En willen de anderen daar dan NIET op reageren? Ik wil graag de MENINGEN inventariseren, en geen discussies ontrafelen...



Ook ik heb niet stilgezeten ondertussen:



Peter Holvoet-Hanssen (Antwerpen - 1960) zegt over zichzelf:

Ik was als kind een fantast, een dromer. Met mijn rode haren werd ik vaak gepest op school. In mijn hoofd zaten allerlei figuren die ik zou willen zijn: Winnetou, zeerover, een tovenaar die bijzondere dingen uitvond. Maar daar kon allemaal niets van terecht komen.Ook droomde hij ervan ooit sneeuw te kunnen maken.Toen hij weer eens geplaagd werd, zei hij tegen zijn plaaggeesten: Wacht maar, op een dag zal ik sneeuw maken.Natuurlijk werd hij uitgelachen, maar hij tekende hoogspanningsmasten vol met o.a. kristallen bollen waarmee je kunt schudden om het te laten sneeuwen. Hij is ze gaan verzamelen.

In zijn eerste dichtbundel heeft hij daarom het gedicht opgenomen dat Sneeuwmaker heet. En eindigt hij zijn monoloog met: Sneeuwmaker ben ik in het diepst van mijn gedachten gebleven.



Beluister hem hier:

internetradio.vrt.be/radiospeler/v2_prod...stor_20082006_Peter5



Een aantal hier genoemde zaken las ik ook, maar interpreteerde die soms toch anders. Maar dat is voor later.



Nu eerst graag een antwoord op mijn vraag . Ik ben al met het stuk bezig en wil dat graag een beetje systematisch doen (zo zit ik nu eenmaal in elkaar, sorry).



Librije.

Dit was mijn antwoord Librije



Voor mij is het poëzie. Er zit zoveel in dit gedicht, het verwijst naar zoveel dingen, dat zie je zelden in proza. De kracht van poëzie is juist het spelen met woorden, de dubbele betekenissen en dat vind ik terug in dit gedicht.



Dettie

Goed zo Dettie! Dat bedoelde ik.



Van Pieter had ik ook al een antwoord gehad, enkele dagen geleden.



Mira en Tiba: zou het jullie ook lukken zoiets te formuleren? Of wie verder nog mee wil doen?



Librije.

Voor mij is het een gedicht. Ik had jammer genoeg geen tijd om deze discussie te volgen, noch om het gedicht grondig te lezen.

Het kwam op me over als een gedicht waarin iemand over zijn fantasieën spreekt, en die dan de revue deed passeren. Deed me qua thematiek (niet qua stijl) ook denken aan Paul Snoek: "een dichter is een uitvinder".

Er kunnen zinnen in voorkomen, die proza-achtig lijken. De laatste strofe is zeker pure poëzie. Geen tijd gehad om me verder in de beelden en de stijl te verdiepen.



Tiba.