Geplaatst: 02 feb 2005 03:52 pm
Weerzien
Hoe de mensen, hoe deze mensen, hoe
een man en een vrouw na jaren elkaar –
hoe na jaren deze mensen elkaar zullen
zien, harnas van vroeger over het sleets
lichaam, hoe in hun botten moeheid
en deceptie jaar na jaar kerven.
Hoe mensen, door afscheid op afscheid
gestriemd en geslagen, het kijken
verdragen in de laatste smalle kier
die de tijd hen laat, in laat licht
ontluisterd. Dat ligt aan de ogen;
genadig wrikt tovenaar geheugen
aan de deur van de tijd; ontzien
in het zien (weggeblazen heupen,
dood haar). Die daar staan ont-
staan voor elkaar bedrieglijkerwijs
in vijvers van vroeger. Zij bieden
elkaar een diep water, hier.
Zo zien een man en een vrouw na
jaren elkaar of niet of anders. Vuur
Anna Enquist
Uit: 'Een nieuw afscheid' (1994)
Uitleg:
Het gedicht
Dat alles voortdurend verandert, zit Anna dwars. Verandering die pas ophoudt als je sterft, versteent. Daarover gaat haar gedicht, over de langzame verstening die het leven begeleidt totdat er uiteindelijk alleen maar een skelet over is. ( Hoe langer ik besta, hoe meer ik mij verzamel in bot.) Wat verandert, wordt ouder en aan het einde wacht de dood. Verandering betekent altijd een verlies – het besef dat het oude voorbij is. Ouder worden, maar vooral ook afscheid nemen, Enquist kan het niet uitstaan. Van haar kinderen niet, maar ook van anderen verbaast het haar in hoge mate.
Bron:http://www.zeeuwsebibliotheek.nl/catalogi/poezie_op_kennisnet/index
Dettie
