Leo Vroman (ja)

Albumglas is glas in lood, Tiba. (waarom heb ik dit niet eerder opgezocht?) Dit wijst erop dat het gedicht voornamelijk over schaatsen gaat (hij ziet de vlakken in het ijs als glas in lood, hiermee ook de vraag van Mira over de betekenis van vlak in 10de regel verklaard), met enkele associaties naar schrijven en leven in het algemeen. Dit gedicht is geschreven in een periode dat het hermetisch dichten erg populair was en misschien heeft Vroman bedoeld een min of meer hermetisch gedicht te schrijven, misschien was het zelfs een persiflage op het hermetisch dichten. Het is in ieder geval een gedicht dat vol is van taalvondsten en zeer poëtisch klinkt.

Pieter

waarop ik mager weg begon te waden



Zou daar dan het smelten van het lood mee bedoeld worden?



Dettie

Dettie schreef : Kom ik weer een citaat van Vroman tegen



"Het is het geheel waar het om gaat, en hoe meer kans je hebt om de onderdelen te herkennen - of te erkennen tenminste, ook al begrijp je ze niet - hoe meer liefde je kan hebben voor alles wat bestaat."



- Leo Vroman

Het is inmiddels een beetje uit de context, ik had hier opgereageerd, maar het was verdwenen.



Ik voel het anders en Lucebert en Vroman zelf toch met mij.

Zoveel oorlog, zoveel rampen zoveel ziekte,



Alles van waarde is weerloos. Lucebert



En kom vanavond met verhalen

hoe de oorlog is verdwenen

en herhaal het honderd malen

alle malen zal ik wenen

Vroman





Natuurlijk is er ook schoonheid, maar de wereld / het leven kan ik niet als mooi zien.



Manja

Dettie schreef : waarop ik mager weg begon te waden



Zou daar dan het smelten van het lood mee bedoeld worden?



Dettie

Dit bv. is een zin waar shoonheid van taal in zit.

manja

Omdat dit gedicht maar door mijn hoofd blijft spoken ben ik nog maar eens wat van Vroman gaan lezen..



Het woord waden (waar Dettie een suggestie voor geeft) kwam ik tegen in de volgende strofe in een van zijn laatste gedichten:



Waardoor wij ouden dus zo traag bewegen?

Wij waden door een geheugenregen

en komen steeds meer tegen.



Dit geeft voeding aan de veronderstelling dat het “mager waden” kan slaan op het op (oudere?) leeftijd door het leven gaan. Het woord Nachtschaatsen kan hiervoor ook een metafoor zijn. Toen hij dit gedicht schreef was hij al aan zijn zeer lange levensavond bezig.



In een ander gedicht “De boeckbinder” kwam ik tegen:



Overschrijven: opnemen in het motorisch geheugen,

Levenslang schenden van het copyright.

Terwereldkomerij en verdwijnpuntliteratuur.



V.geeft als toelichting:

Verdwijnpuntliteratuur refereert aan L’espace litéraire van Maurice Blanchot.



In de laatste strofe van Nachtschaatsen komt het woord verdwijnpunt voor. Namelijk: de oceaan een plein van straten naar een wisselend verdwijnpunt richt.



Een plein van straten= de bladzijde die hij vol schrijft (een vlak met regels)?



De oceaan=alles wat er zich in zijn hoofd afspeelt, misschien de hele literatuur?



Wisselend verdwijnpunt: elke keer een ander gedicht?



Zomaar wat Spielerei. Ik kon helaas geen aanknopingspunten vinden met de gedachte van Dettie.

Pieter

Nou Pieter!!! Zit ik helemaal het gedicht te verklaren uitgaande van jouw veronderstelling dat het op foto's slaat en dan zeg je dat je je er niet in kan vinden! (geen aanknopingspunten) Haha dat is mooi!



Of bedoel je het smelten van lood?

Mijn vriendin maakt glas in lood en het smelten van lood hoort daarbij natuurlijk. Het lijken dikken druppels die langzamerhand een soort rilling ondergaan en dan vloeit het lood weg. Vandaar mijn associatie.



Persoonlijk denk ik dat het nachtschaatsen slaat op wakkerliggen en schrijven in de nacht. Maar daar kom ik op terug.



Dettie