Leo Vroman (ja)

Dat is een mooi citaat Dettie!

Ja, dat vind ik ook Cyra, en het is zo wáár.



Dettie

Het is een mooi en goed bedoeld citaat, Dettie, maar toch een beetje onzorgvuldig: liefde voor ALLES wat bestaat? Ik denk dat V. slechts het goede bedoelt.

Mooie Zondag

Pieter

'Het is het geheel waar het om gaat, en hoe meer kans je hebt om de onderdelen te herkennen - of te erkennen tenminste, ook al begrijp je ze niet - hoe meer liefde je kan hebben voor alles wat bestaat."



Het is een enorm filosofische gedachte én je weet dat Vroman bioloog en hematoloog, een wetenschapper is. Vroman bedoelt niet de toestand in de wereld met dit citaat maar liefde en verwondering voor het leven in al zijn vormen.



Dettie

NACHTSCHAATSEN



Ik heb gedoken in de scherpste naden

tussen minuten, korrels van seconden

zwart op het glimmen der gebroken paden

van albumglas en glazerslood gevonden

waarop ik mager weg begon te waden



waarheen op zoek naar het voortvluchtig wak

van warme inkt onder een vlies van ijs.

Wij schaatsen ieder op een paginadun dak

tussen hemelhel en peilloos paradijs

straks ieder omslaand met het eigen vlak



Ik hoor ons krassen want ik zie de sporen

die onze stijve benen achterlaten

en doen verflauwen uit het meegaand licht



zoals het kielzog van de wind doet horen

hoe ook de oceaan een plein van straten

naar het wisselend verdwijnpunt richt.



Leo Vroman Uit: Ons poëtisch Dichtersland

Nederlandse dichters kiezen hun eigen voorkeursgedicht

(V&D 1988)

Ik probeer nog even de twee eerst strofen op mijn manier te parafraseren, waarbij ik de tweede regel buiten beschouwing laat omdat ik die niet goed kan plaatsen.

De ikfiguur, ik denk ook wel de dichter als dichter, is een schaatser bij nacht. Het ijs is oneffen, vol naden, de paden zijn er gebroken zoals ook het glas van glasramen gebroken is. De naden zijn er van lood, en op die naden probeert hij, wadend (vreemd genoeg niet 'schaatsend', maar wellicht loopt hij al vooruit op hetgeen volgt) zijn weg te vinden.

Zijn zoektocht leidt naar/is een wak dat moeilijk bereikbaar is, een voortvluchtig wak, van warme inkt dan nog. Daar is het ijs dus gesmolten, door de warmte van de inkt, enkel een dunne pel, een vlies van ijs rest nog.

Op dat dunne vlies, zo dun als een pagina, schaatsen we ieder, het is als een flinterdun dak tussen iets wat de dichter 'hemelhel' noemt en 'een peilloos paradijs'.



De laatste regel van de tweede strofe begrijp ik totaal niet, maar het woord 'vlak' lijkt me toch wat geforceerd om te rijmen op 'wak'.



mira

NACHTSCHAATSEN



Ik heb gedoken in de scherpste naden

tussen minuten, korrels van seconden

zwart op het glimmen der gebroken paden

van albumglas en glazerslood gevonden

waarop ik mager weg begon te waden



waarheen op zoek naar het voortvluchtig wak

van warme inkt onder een vlies van ijs.

Wij schaatsen ieder op een paginadun dak

tussen hemelhel en peilloos paradijs

straks ieder omslaand met het eigen vlak



Ik hoor ons krassen want ik zie de sporen

die onze stijve benen achterlaten

en doen verflauwen uit het meegaand licht



zoals het kielzog van de wind doet horen

hoe ook de oceaan een plein van straten

naar het wisselend verdwijnpunt richt.





Sorry, ik loop even achterop.



Mira schreef:

Maar hoe moeten we dit lezen? Ik las steeds weer: gebroken paden van albumglas en glazerslood, maar misschien heb ik het 'gevonden' en moeten we lezen: en (heb ik) glazerslood gevonden.

bij 2de lezing lees ik ook: "en (ik heb) glazerslood gevonden".



De naden kunnen de oneffenheden zijn die de schaatser tegenkomt op het ijs (tegelijk de moeilijkheden bij het schrijven én die van het leven).

Of je naden moet verbinden met glazerslood en die op de naden van glasramen slaan: twijfel, twijfel.

Albumglas ken ik niet (doet me denken aan albast), moet het eens opzoeken.



Tot zover.

Tiba.