Leo Vroman (ja)

NACHTSCHAATSEN



Ik heb gedoken in de scherpste naden

tussen minuten, korrels van seconden

zwart op het glimmen der gebroken paden

van albumglas en glazerslood gevonden

waarop ik mager weg begon te waden



waarheen op zoek naar het voortvluchtig wak

van warme inkt onder een vlies van ijs.

Wij schaatsen ieder op een paginadun dak

tussen hemelhel en peilloos paradijs

straks ieder omslaand met het eigen vlak



Ik hoor ons krassen want ik zie de sporen

die onze stijve benen achterlaten

en doen verflauwen uit het meegaand licht



zoals het kielzog van de wind doet horen

hoe ook de oceaan een plein van straten

naar het wisselend verdwijnpunt richt.

Ik laat het verhaal van fotografie los en ga uit van de titel dat het gaat om nachtschaatsen....de weg proberen te vinden in het donker op ijs wat scheurt en waarbij het moeilijk zichtbaar is waartoe de weg leidt.



Bij mijn interpretatie gaat het over een relatiebreuk.



In de eerste strofe is hij gedoken in de scherpste naden (zo'n scherpe naad...dat hij al bijna breekt), hij heeft het gezien en is er geweest.

Dan de tijdspanne dat het daadwerkelijk breekt (gebroken glas, glas uit het lood) ~ gebroken paden waarop hij mager (zonder veel kracht) waad (in plaats van schaatst).



De tweede strofe...niet wetend waar hij naar op zoek gaat, achter de ander aan (het voortvluchtig wak, partner die gebroken is....die van hem weggaat). Haar warmte onder kilheid (warme inkt onder vlies van ijs....zoals je een donkere vlek onder dun ijs ziet - niet te bereiken).

Ieder voor zich (schaatsend) tussen hemelhel en peilloos paradijs en dan ieder een eigen kant opgaan.



Derde strofe....het krassen en de sporen van het harde stroefe werken om vooruit (los) te komen.



Vierde strofe het begeleidende licht verflauwt, de wind die achtervolgt laat het horen, de oceaan leidt hen naar verschillende verdwijnpunten.....ze gaan ieder hun eigen weg, ieder een ander eind(verdwijn)punt.

de eenzame schaatser die maar doorschaatst, en schrijft, en schrijft....en krassen zet op papier....





jan S

Mijn eerste gedachte was ook dat het over het schrijven, zieleroerselen en het leven ging (aangevuld met dat we allemaal ons eigen zoeken/werken/richting hebben...).

Ik ging wel wat voelen voor het echte schaatsen van Cyra ware het niet dat:



-ik er Leo Vroman niet voor aanzie dat hij ooit 's-nachts echt ging schaatsen

-van een relatiebreuk bij hem en T. nooit iets heb gelezen

-een plein van straten een prachtige metafoor is van een blad papier met regels



Maar het kielzog van de wind geeft uiteindelijk toch Cyra gelijk want dat kan ik op geen enkele wijze in verband brengen met schrijven.



Pieter

Dettie schreef : Ik heb je toelichting uitgeprint Pieter en ga het bekijken.



Ik vond nog deze uitspraak van Vroman.



Ik word niet graag 'dichter' genoemd.

Als me gevraagd wordt waarom, dan moet ik daar telkens over nadenken.

Voor mij is dichten evenmin een beroep als spijsverteren,

en wat eng om voor betaald te worden, laat staan het in het openbaar te doen.

Telkens weer verbaasd dat mijn ontlasting voor anderen niet stinkt.



Leo Vroman

Zonder op deze onsmakelijke metafoor in te gaan haal ik hier uit dat er een spontane opwelling van woorden plaatsvindt die Vroman niet kan nalaten op papier te zetten. Soms is dat te begrijpen, af en toe misschien niet. Jan combineert schrijven en schaatsen, misschien kunnen we er ook een metafoor voor het leven in zien. Later meer.

Pieter

ik reageer even vlug, want tijdsgebrek:



volgens mij gaat het ook over schrijven, en datgene waarover hij schreef, en dit met metaforen ontleend aan het schaatsen.



"scherpste naden" is daarom geen relatiebreuk.





Tiba (die dit item niet doorkreeg).