NACHTSCHAATSEN
Ik heb gedoken in de scherpste naden
tussen minuten, korrels van seconden
zwart op het glimmen der gebroken paden
van albumglas en glazerslood gevonden
waarop ik mager weg begon te waden
waarheen op zoek naar het voortvluchtig wak
van warme inkt onder een vlies van ijs.
Wij schaatsen ieder op een paginadun dak
tussen hemelhel en peilloos paradijs
straks ieder omslaand met het eigen vlak
Ik hoor ons krassen want ik zie de sporen
die onze stijve benen achterlaten
en doen verflauwen uit het meegaand licht
zoals het kielzog van de wind doet horen
hoe ook de oceaan een plein van straten
naar het wisselend verdwijnpunt richt.
Ik laat het verhaal van fotografie los en ga uit van de titel dat het gaat om nachtschaatsen....de weg proberen te vinden in het donker op ijs wat scheurt en waarbij het moeilijk zichtbaar is waartoe de weg leidt.
Bij mijn interpretatie gaat het over een
relatiebreuk.
In de eerste strofe is hij gedoken in de scherpste naden (zo'n scherpe naad...dat hij al bijna breekt), hij heeft het gezien en is er geweest.
Dan de tijdspanne dat het daadwerkelijk breekt (gebroken glas, glas uit het lood) ~ gebroken paden waarop hij mager (zonder veel kracht) waad (in plaats van schaatst).
De tweede strofe...niet wetend waar hij naar op zoek gaat, achter de ander aan (het voortvluchtig wak, partner die gebroken is....die van hem weggaat). Haar warmte onder kilheid (warme inkt onder vlies van ijs....zoals je een donkere vlek onder dun ijs ziet - niet te bereiken).
Ieder voor zich (schaatsend) tussen hemelhel en peilloos paradijs en dan ieder een eigen kant opgaan.
Derde strofe....het krassen en de sporen van het harde stroefe werken om vooruit (los) te komen.
Vierde strofe het begeleidende licht verflauwt, de wind die achtervolgt laat het horen, de oceaan leidt hen naar verschillende verdwijnpunten.....ze gaan ieder hun eigen weg, ieder een ander eind(verdwijn)punt.