Leo Vroman (ja)

- ik er Leo Vroman niet voor aanzie dat hij ooit 's-nachts echt ging schaatsen

-van een relatiebreuk bij hem en T. nooit iets heb gelezen

Ik bedoelde dan dat Leo Vroman nachtschaatsen als metafoor gebruikte en ook een breuk hoeft niet in werkelijkheid plaats gevonden te hebben.

Maar ik denk nu eigenlijk toch steeds meer dat het over schrijven gaat....



Leuk gedicht....het is al op verschillende wijzen gelezen en uitgelegd.

Laat ik eerlijk toegeven na de toelichtingen van Dettie en Cyra, de "tip" van Jan en de bewering van Tiba dat het beslist over schrijven gaat dat ik er nog lang niet uit ben. Slaat dat ieder slechts op twee personen of bedoelt hij er iedereen mee?

Pieter

PieterD schreef : Laat ik eerlijk toegeven na de toelichtingen van Dettie en Cyra, de "tip" van Jan en de bewering van Tiba dat het beslist over schrijven gaat dat ik er nog lang niet uit ben. Slaat dat ieder slechts op twee personen of bedoelt hij er iedereen mee?

Pieter

Dat "ieder" slaat volgens mij zeker niet op twee personen. Mss. iedereen". Daar ben ik nog niet aan uit. Dat het beslist over schrijven gaat" heb ik niet echt willen zeggen. Alleen dat het

mijn interpretatie was.

Ik zou het gedicht moeten uitprinten, zoals dettie, maar mijn printer doet het niet



Jan S schreef:

de eenzame schaatser die maar doorschaatst, en schrijft, en schrijft....en krassen zet op papier....

Je zou het ook kunnen omkeren: de eenzame schrijver die 's nachts krassen zet op het papier zoals de nachteljke schaatser.



Tiba.

---

Quote:

NACHTSCHAATSEN



Ik heb gedoken in de scherpste naden

tussen minuten, korrels van seconden

zwart op het glimmen der gebroken paden

van albumglas en glazerslood gevonden

waarop ik mager weg begon te waden



waarheen op zoek naar het voortvluchtig wak

van warme inkt onder een vlies van ijs.

Wij schaatsen ieder op een paginadun dak

tussen hemelhel en peilloos paradijs

straks ieder omslaand met het eigen vlak



Ik hoor ons krassen want ik zie de sporen

die onze stijve benen achterlaten

en doen verflauwen uit het meegaand licht



zoals het kielzog van de wind doet horen

hoe ook de oceaan een plein van straten

naar het wisselend verdwijnpunt richt.





Ik laat het verhaal van fotografie los en ga uit van de titel dat het gaat om nachtschaatsen....de weg proberen te vinden in het donker op ijs wat scheurt en waarbij het moeilijk zichtbaar is waartoe de weg leidt.

Even dit gedicht hernomen, een moeilijk gedicht (ik ben er nog altijd niet uit of ik het ook mooi vind) en de begincommentaar van Cyra.



Dit gedicht is één grote metafoor, het centrale beeld is dat van een...nachtschaatser.

Maar dit gedicht staat bol van beelden en/of metaforen, ik noem lukraak: korrels van seconden, albumglas, glazerslood, kielzog van de wind, plein van straten.

En ineens duiken daar de woorden op: warme inkt, ja, dat zou wel eens over schrijven kunnen gaan: krassen met een pen op papier, krassen op het ijs.



Maar dit gedicht lijkt me ook te gaan over zoeken en/of vinden.

De dichter begint met een VTT: ik heb gedoken, de dichter overschouwt, kijkt terug.

De eerste strofe is in dit verband 'syntactisch' moeilijk.

gevonden beschouw ik hier maar even als een sleutelwoord.

Maar hoe moeten we dit lezen? Ik las steeds weer: gebroken paden van albumglas en glazerslood, maar misschien heb ik het 'gevonden' en moeten we lezen: en (heb ik) glazerslood gevonden.

Dat doet me denken aan glasramen, die hebben naden (!). Zei de dichter niet, begon hij niet met: Ik heb gedoken in de scherpste naden?



Als dit juist is, zou een komma verhelderend zijn geweest, lieve Vroman, er stond er al eentje, misschien kon er toch nog een tweede bij.



Over zoeken/vinden lijkt het me ook te gaan in de volgende strofes.



Iets voor later.



Goed idee van Pieter om dit, toch wel moeilijke gedicht te plaatsen, en leuk dat er tal van reacties zijn.



mira

Tiba, misschien is een idee om het gedicht over te brengen in Word en het dan rustig te bekijken. Misschien kun jij ons verder helpen want veel regels zijn nog onverklaard.



Pieter

Kom ik weer een citaat van Vroman tegen



"Het is het geheel waar het om gaat, en hoe meer kans je hebt om de onderdelen te herkennen - of te erkennen tenminste, ook al begrijp je ze niet - hoe meer liefde je kan hebben voor alles wat bestaat."



- Leo Vroman