Jan Lauwereyns aan Leo Vroman:
Voor de titel van het gedicht stel ik voor: Zwelgen wij denkend rond. Die pluk ik uit je gedicht 'Mijn beroep', waarin prettig-moeilijke verzen als:
Gaarne voel ik met handen
tussen mensen, planten, dieren
de gebeurtenissen tieren
en de tranigtaaie banden
dezer snikkend in elkander
door de dichte aardse gassen
woesterwijs dooreengewassen
wezens-als een Aardelander
meet ik zwelg denkend rond
met vertakte linialen,
wonderen voor het ademhalen
happen met verwarmde mond,
en zo gaat het nog tien regels door voordat je een punt zet achter de eerste zin Ik kan me min of meer wel een paar dingen voorstellen bij deze verzen, maar ze blijven lekker onscherp, open, ongrijpbaar. En vooral dat woordje 'zwelg' daar bleef ik aan hangen.
Hoeveel tekst mag ik eigenlijk plaatsen, Dettie?
Pieter