Leo Vroman (ja)

Leo Vroman en Jan Lauwereyns



Hier de passage uit het gedicht “Mijn beroep” van Leo Vroman



Gaarne voel ik met handen

tussen mensen, planten, dieren

de gebeurtenissen tieren

en de tranigtaaie banden

dezer snikkend in elkander

door de dichte aardse gassen

woesterwijs dooreengewassen

wezens-als een Aardelander

meet ik zwelg denkend rond

met vertakte linialen,

wonderen voor het ademhalen

happen met verwarmde mond,



Jan Lauwereyns maakte daar het volgende van:



En zullen wij zwelgen, ‘denkend rond’

ja, ‘happen met verwarmde mond’



perfect voor het geven van zoete kussen



Beide passages uit het boek: Zwelgen wij denkend rond.

De Bezige Bij Amsterdam 2009



Vroman schreef dus "zwelg", Lauwereyns "zwelgend".

De tekst die JL hierbij schreef plaats ik nog.

Pieter

Jan Lauwereyns aan Leo Vroman:



Voor de titel van het gedicht stel ik voor: Zwelgen wij denkend rond. Die pluk ik uit je gedicht 'Mijn beroep', waarin prettig-moeilijke verzen als:



Gaarne voel ik met handen

tussen mensen, planten, dieren

de gebeurtenissen tieren

en de tranigtaaie banden

dezer snikkend in elkander

door de dichte aardse gassen

woesterwijs dooreengewassen

wezens-als een Aardelander

meet ik zwelg denkend rond

met vertakte linialen,

wonderen voor het ademhalen

happen met verwarmde mond,



en zo gaat het nog tien regels door voordat je een punt zet achter de eerste zin Ik kan me min of meer wel een paar dingen voorstellen bij deze verzen, maar ze blijven lekker onscherp, open, ongrijpbaar. En vooral dat woordje 'zwelg' daar bleef ik aan hangen.



Hoeveel tekst mag ik eigenlijk plaatsen, Dettie?



Pieter

Pieter schrijft:

Jan Lauwereyns aan Leo Vroman:



Voor de titel van het gedicht stel ik voor: Zwelgen wij denkend rond. Die pluk ik uit je gedicht 'Mijn beroep', waarin prettig-moeilijke verzen als:

De uitdrukking 'prettig-moeilijke verzen' vind ik prachtig, vanuit een originele gezichtshoek bekeken.

Ik denk dat we als poëzieliefhebbers die combinatie moeten onthouden .



mira

Het beste gedicht van Leo Vroman van voor 1988 volgens hemzelf:



NACHTSCHAATSEN



Ik heb gedoken in de scherpste naden

tussen minuten, korrels van seconden

zwart op het glimmen der gebroken paden

van albumglas en glazerslood gevonden

waarop ik mager weg begon te waden



waarheen op zoek naar het voortvluchtig wak

van warme inkt onder een vlies van ijs.

Wij schaatsen ieder op een paginadun dak

tussen hemelhel en peilloos paradijs

straks ieder omslaand met het eigen vlak



Ik hoor ons krassen want ik zie de sporen

die onze stijve benen achterlaten

en doen verflauwen uit het meegaand licht



zoals het kielzog van de wind doet horen

hoe ook de oceaan een plein van straten

naar het wisselend verdwijnpunt richt.



Leo Vroman Uit: Ons poëtisch Dichtersland

Nederlandse dichters kiezen hun eigen voorkeursgedicht

(V&D 1988)



Een mooi maar behoorlijk moeilijk gedicht waarvan een paar zinnen me nog niet helemaal duidelijk zijn. Met name de eerste en de laatste strofe.

Wie durft?

Pieter

Misschien kun je eerst zeggen wat jij er van vindt Pieter en vertellen wat je precies makkelijk of moeilijk vindt aan dit gedicht, dan is het voor ons makkelijker om daar op in te haken.





Groetjes

Dettie

Dettie schreef : Misschien kun je eerst zeggen wat jij er van vindt Pieter en vertellen wat je precies makkelijk of moeilijk vindt aan dit gedicht, dan is het voor ons makkelijker om daar op in te haken.





Groetjes

Dettie

Dettie Geef me even de tijd. Het gaat in ieder geval over het met zijn tweeën bladeren in fotoalbums. De korrels van seconden zijn de lichtgevoelige korrels van het fotopapier, mooi gevonden.

Pieter