Hans van de Waarsenburg (ja)

Geplaatst: 06 mei 2006 10:05 am



Zo rijst de burcht op en

Spiegelt zich dalend in de

Vijver. Het steen zo nabij,

Bewaart mijn vroeger als



Dat van haar, die treurt

In takken. Luitspel, als

Een zwanenzang, vol

hoofs

Gedragen schemer



Hans van de Waarsenburg

(Gedicht aangebracht in het Poortgebouw, Kasteeltuin, Helmond)



Irene

Geplaatst: 06 mei 2006 12:47 pm

Luitspel, als

Een zwanenzang, vol

hoofs

Gedragen schemer

Prachtig is dit gezegd!

Een dichter om meer van te lezen!

Ik vond vandaag nog gedichten van deze steengoede dichter.

Plaats ik binnenkort wel eens.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 21 jul 2006 09:37 pm



Het is moeilijk te beschrijven:

er lopen mannen met geweren

mannen met ijzer op hun hoofd

mannen in de natte regen

met een unieke beslissing in de hand



Er zijn er die even kijken

naar de fotograaf

wie weet



In ieder geval liggen ze daar

op de voorpagina

zover mogelijk weggedrukt in een hoek

een arm langs het lichaam

een arm boven het hoofd

op de rug of gekanteld

dood

de anderen zijn uit de voorpagina gelopen.





Hans van de Waarsenburg

Keuze uit de politieke gedichten,

Manteau, 1978



Tiba.

Geplaatst: 21 jul 2006 09:49 pm



Vandaag zag ik (alweer) beelden uit Libanon: de vluchtelingen, de gewonden, de doden.

We hadden het ook over oorlog en geweld in de vrijdagavondchat, en iemand zei: "zullen ze nooit leren uit de geschiedenis?" en nu herlees ik dit gedicht.

Het is triest dat men blijkbaar nooit leert dat geweld niets oplost.

Het is gelukkig dat dichters daartegen ageren. Wellicht een utopie dat hun actie slaagt. Toch worden dichters in die landen zo gewaardeerd. Vaak zijn zij de enigen die (soms ondergronds) hun mening durven/kunnen uiten.



Het is ook goed dat dichters hier te lande daarop reageren.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 04 sep 2006 03:44 pm



NOOIT MEER MULO K.



Je voetbalde op de stenen van de Wal,

Meestal met geschaafde benen en korst

Van vorige wedstrijden. Je voetbalde

Op een stoppelveld, buiten de stad en

Jatte na afloop knollen. De doelen

Bestonden uit stapels kleren. De bal

Was een aanfluiting van verveld rubber.

En we waren allemaal scheidsrechter.



De beste voetballers van de Wal mochten

Altijd kiezen en kozen mij altijd als

Laatste, als keeper. Moest ik duiken

Dan sprong ik omhoog. Moest ik springen

Dan dook ik gaten in de lucht. Zelden

Had ik de bal klem. Bijna nooit smaakte

Mij het zoet van de overwinning. Gallig

Slikte ik de nederlaag en vloekte schuldig.



En toen was daar de dag, dat mijn vader

Vertelde dat hij me lid had gemaakt

Van de blauwgelen, van de Rooms -

Katholieke Voetbalvereniging MULO.

Erger kon niet, vonden mijn vrienden.

Ik zweeg en trok trots het blauwgele

Voetbaltenue aan. Vanaf nu zou alles

Anders worden, dat wist ik zeker.



De tweedehands voetbalschoenen

Pasten precies. Stralend fietste ik

Naar het hobbelige veld, waar later

De Gebroeders Van de Kerkhof hun

Eerste triomfen zouden vieren. Scoren

Wilde ik, corners nemen en pienanties.

Gejuich in de oren en applaus, kortom

Met Uiterste Leeuwemoed Opwaarts.



Van jou maak ik de Witte Panter van

MULO K, zei de sjofel geklede trainer.

Hij trok aan mijn blonde haren en wees

Naar het doel. Ik haalde mijn schouders

Op en staarde naar de blauwe lucht.

Klein en nietig stond ik tussen de palen.

Een leren bal knalde tegen mijn buik.

Naar adem happend, neerwaarts.



De trainer, schold me uit en vloekte,

Terwijl het doelpunten regende. Ik

Rilde van woede toen ik werd

Uitgelachen, na een vergeefse snoekduik

Waarbij ik met mijn hoofd tegen de

Doelpaal terechtkwam. Met een blauwe

Bult op mijn kop en pijn op mijn borst

Liep ik met de fiets in de hand naar huis.



Dat noppen slijten op de straatstenen

Besefte ik toen niet. In de kapsalon

Van mijn vader trok ik krassen in de

Vloer. Hij duwde me naar het magazijn

En haalde uit. Nooit meer MULO K,

Dacht ik, toen ik me omkleedde en

Kwaad kleren en schoenen in een hoek

Smeet. Nooit meer MULO K.



Hans van de Waarsenburg,

ongepubliceerd,

gelegenheidsgedicht.

MULO: Met Uiterste Leeuwemoed Opwaarts is een, nog steeds bestaande, amateurvoetbalvereniging in mijn woonplaats.



irene



Uit het thema "voetbal en poëzie" ook even hier geplaatst. Tiba

Geplaatst: 24 dec 2006 01:02 am



De hand leggend, zich voorbereiden

op weer een ander jaar, terwijl

het licht zich schuilhoudt,

ieder woord bedriegt



Geruchten in vreemde taal de ronde doen,

rituelen van vreemde snit worden uitgevoerd



Voorbijgangers dreigend hun voeten neerzetten

huizen woedend met deuren klapperen

de straten hun rug krommen of kreunen



In deze tijd dus, waar het licht dagelijks

wordt besneden en gekortwiekt,

vult anarchie de luchtpijp.



Hans van de Waarsenburg,

De dag van de witte chrysanthen, 1979

Dit gedicht komt uit:

Hans van de Waarsenburg:

Van de aanvaller geen spoor: Gedichten 1973-1983, Meulenhoff, Amsterdam



Irene