Even het gedicht hernomen.
Het boothuis te Laugharne
We drinken thee en schrijven ansichtkaarten
Licht van vergetelheid hangt over de Ierse Zee
Verderop het watertrappen van de oceaan
Stanza’s in een postuum toeristisch bestaan
Negenendertig, negenendertig. Nog enkele maanden te gaan
Hoe kun je dubbelzinniger sterven of verjaren
Als eb de dorst opsparen, tot vloed het boothuis
Omspoelde, wind terug waaide met trage gebaren
Je ging zitten. Ik bleef staan. Hoe lang nog
Dit samen gaan naar plaatsen, buitentijds
Die nimmer rustende droom van vertrekkende schepen
Een immigrant ten onder in vlekkerig graan
Vanaf de vlonder keken we naar hetzelfde zicht
Laag water op die middag, het slik verkleurend
Jij op zijn stoel, de tijd (een kaart?) verscheurend:
‘Do not go gentle in this good night’
Kruimels, cake en porselein, het melkwoud
In de thee. Ik waag het niet dit licht te keren
Er zit een binnenzak in de tijd en slechte ruis
Van een kater. Wat zwart is weerkaatst, het wordt later.
Hans van de Waarsenburg
Aan Librije.
Heel het gedicht lijkt me, nou is, een ode aan Dylan Thomas (met dank aan Pieter), en is ook doordrenkt van 'dood'. 'gentle night' is bij D. Thomas een metafoor voor de dood.
Ik wou inderdaad zeggen dat het visueel rijm een rol kan hebben gespeeld in het citeren, misschien was het Engelse vers er eerst wel, en pas dan het vers dat eindigt op 'zicht'.
Hoe schrijft een dichter? Vaak heel spontaan, vaak noeste arbeid. Het ene is niet beter dan het andere. En misschien was de dichter zich ook niet bewust van het visueel rijm. Wie zal het zeggen?
Overigens moeten we opnieuw terug naar het eigenlijk gedicht van onze dichter. De tweede regel 'licht van vergetelheid' intrigeert me, in de laatste strofe opnieuw vermelding van 'dit licht', lijkt me een verwijzing naar bovenstaande.
Heel de laatste strofe roept nog vragen op, misschien ziet iemand klaarder.
Aan Dettie: ik heb (nog) een (bijkomende) verklaring gelezen voor de naam van de fictieve stad Llareggub, maar niet echt passend voor dit forum (?).
mira
