Hans van de Waarsenburg (ja)

Geplaatst: 04 jan 2007 11:27 pm



Heel mooi gedicht is dit, Irene, alhoewel ik niet alles volledig begrijp.

Het begin bv. "de hand leggend" snap ik niet goed.



Tiba.

Geplaatst: 04 jan 2007 11:48 pm



Het niemandsland van de slaap



Een spiegel die niet schrikt

van ademen, niet het hart lam

legt, of weerbarstig van kou

een mond opent, winters lispelt.



Ach ja, koude. Ach ja, winter.

Ver beneden de evenaar zeilt

er zon zonder masker, legt

het lichaam zich in licht en water

lost het zout de tijd langzaam op.



Slijp mijn lenzen nog eens, wil je?

En hijs de zeilen rondom het niemands-

land van de slaap, ontkurk de fles,

zet koers, maak vaart,

de dood wordt voor de dag bewaard.





Hans van de Waarsenburg

uit: Ach, de tijd

Meulenhoff, Amsterdam 1985



Tiba.

Geplaatst: 30 jan 2007 11:15 pm



Dettie, begrijp jij dit gedicht?



Gaat het over iemand die in slaap valt?

De eerste strofe bv. snap ik helemaal niet .



Tiba.

Geplaatst: 31 jan 2007 06:59 am



Het lijkt mij een gedicht over de winter, alles slaapt in de winter, alles is doods. Alles zit verborgen (thuis, in een dik pak kleren, bollen in de grond)

In het zuiden schijnt de zon die alles bloot legt (zonder maskers), is alles licht.



Eerste strofe:

Een spiegel die niet schrikt van ademen, een spiegel die niet beslaat (de omgeving is warm).

die niet het hart lamlegt, slaat misschien ook op het beslaan van de spiegel (je ziet dan niets in de spiegel, er is geen 'hart') maar ik denk ook op de kou van de winter. (Kan ook zijn dat je schrikt van je eigen spiegelbeeld.)

of weerbarstig van kou een mond opent slaan ook op de kou.

Die spiegel is misschien ijs, een bevroren meer?



Alles wordt star, stijf, stram van de kou. Staat stil.

Hij eindigt ook met de dood wordt voor de dag bewaard



Daarna wordt er overgegaan op de warmte, alles is licht, de tijd verstrijkt als in een droom, dobberend op het licht en het water.

Diegene wil dat dit niet weggaat, slijp mijn lenzen nog eens

wil dit alles scherp zien.



Want overdag wacht de kou, het starre van de winter, het doodse.



Dat zijn zo mijn eerste gedachten hierover, wat denk jij?



Dettie

Geplaatst: 31 jan 2007 12:19 pm



Dit moet ik nog even tot me laten doordringen, Dettie.

Ik kom erop terug.



Tiba.

Geplaatst: 20 jun 2007 09:01 pm



Nog eentje uit mijn jeugd..



Ik zie haar nog wel eens

blond en aangepaste lippenstift

verkreukeld perkament van dichtbij



een vrouw met bontjas in een bus

tas dichtbij haar

lippen dicht op elkaar want je weet

nooit wat er kan gebeuren



de ogen vosachtig wantrouwend

achter de kooi van een modieuze bril



dan zit ze op de bank en praat

ratelend uit een oud plakboek

en kijkt me aan



haar buik is leeg

de eierstokken reeds lang verwijderd



één koude oorlog heb ik daar vertoefd

en moet toen reeds, in '43 , afscheid

hebben genomen.



Hans van de Waarsenburg



uit ' Tussen nat mos en een begrafenis'

Nijgh& van Ditmar 1973



Leni