Geplaatst: 31 jan 2007 06:59 am
Het lijkt mij een gedicht over de winter, alles slaapt in de winter, alles is doods. Alles zit verborgen (thuis, in een dik pak kleren, bollen in de grond)
In het zuiden schijnt de zon die alles bloot legt (zonder maskers), is alles licht.
Eerste strofe:
Een spiegel die niet schrikt van ademen, een spiegel die niet beslaat (de omgeving is warm).
die niet het hart lamlegt, slaat misschien ook op het beslaan van de spiegel (je ziet dan niets in de spiegel, er is geen 'hart') maar ik denk ook op de kou van de winter. (Kan ook zijn dat je schrikt van je eigen spiegelbeeld.)
of weerbarstig van kou een mond opent slaan ook op de kou.
Die spiegel is misschien ijs, een bevroren meer?
Alles wordt star, stijf, stram van de kou. Staat stil.
Hij eindigt ook met de dood wordt voor de dag bewaard
Daarna wordt er overgegaan op de warmte, alles is licht, de tijd verstrijkt als in een droom, dobberend op het licht en het water.
Diegene wil dat dit niet weggaat, slijp mijn lenzen nog eens
wil dit alles scherp zien.
Want overdag wacht de kou, het starre van de winter, het doodse.
Dat zijn zo mijn eerste gedachten hierover, wat denk jij?
Dettie