* M. Vasalis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Geplaatst: 01 nov 2005 12:35 pm



Eb



Ik trek mij terug en wacht.

Dit is de tijd die niet verloren gaat:

Iedre minuut zet zich in toekomst om.

Ik ben een oceaan van wachten,

waterdun omhuld door 't ogenblik.

Zuigende eb van het gemoed,

dat de minuten trekt en dat de vloed

diep in zijn duisternis bereidt.



Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?



M. Vasalis

uit: Vergezichten en gezichten

Uitgeverij van Oorschot 1954



Dettie

Geplaatst: 01 nov 2005 01:33 pm



Mooi gedicht, Dettie

vooral:

Ik ben een oceaan van wachten,

waterdun omhuld door 't ogenblik

Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 01 nov 2005 02:08 pm



Ja ik vind het ook prachtig Tiba. Iedere minuut zet zich in toekomst om Ook zo mooi.



groetjes

Geplaatst: 01 nov 2005 02:35 pm



Zo, dat is MOOI!!!

Werkelijk prachtig, dat ga ik heel snel overschrijven.



Vooral

Dit is de tijd die niet verloren gaat:

Wat en prachtige gedachte,

in de eb-periode, die op stilstand lijkt zit geen verloren tijd!!!!



Wil

Geplaatst: 27 dec 2005 02:57 pm



Herfst



Nooit ben ik meer in mijn gedachten groot,

steeds zeldner denk ik dat mijn werkelijk wezen

zich tonen zal en durven te genezen

van de steeds naderende duidelijker dood.

Vandaag zag ik de hemel door het weemlend lover

verbleken tot een doodlijk zuivere helderheid.

Ik heb mezelf nog van geen ding bevrijd

en er is haast geen tijd meer voor mij over.

Er ruist een hoge ruime wind

door de recht opgerezen bomen:

aan het zwarte water is een hert gekomen,

en door het oevergras schijnt laag de zon...

Dit is het enig antwoord, dat ik vind,

dat mij bevrijden zou, zo ik t vertalen kon.



Maria Vasalis,

uit Parken en Woestijnen

Van Oorschot 1940.



Wil



Stond bij de herfstgedichten, ook even hier gezet

Dettie

Geplaatst: 27 dec 2005 02:58 pm



Herfst



Toornige vreugde doet mij rechtop gaan

dwars door de herfstige plantsoenen

waar in het nat verwilderd gras

rillend naast de zwarte plas

een troep verregende kalkoenen

verworpen, onheilspellend staat.



De wind schuift in de glazen wolken

lichtende wakken hemel open

en wervelt glinsterende kolken

omhoog uit gele bladerhopen.

Als gevallen englen hokken

door geen zon meer te verzoenen

in een somber dreigend mokken

daar mijn broeders de kalkoenen.



Maria Vasalis,

uit parken en woestijnen



Wil.



Stond bij de herfstgedichten, ook even hier gezet

Dettie