* M. Vasalis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Geplaatst: 28 dec 2005 03:17 pm



Vasalis is ook weer bijgewerkt op de site



klik hier www.poezie-leestafel.info/m-vasalis



Dettie

Geplaatst: 29 dec 2005 05:41 pm



Zoals een hond



Zoals een hond, verdrinkend,

in zijn redders handen bijt,

bijt mijn gevoel de reddende gedachte,

dat deze nood voorbijgaat en dat zulke nachten

eenmaal weer zullen blusschen in de tijd.



Het eerst verdronkene is de verwachting,

de hoop zieltoogt. Maar de herinnering

vecht het hardnekkigst. Lieveling!



M. Vasalis

uit: Vergezichten en gezichten

Van Oorschot 1954



Tiba.

Het ezeltje



In de korte, blauwe schemering

deed ik een kleine wandeling.

De grond was rood, gebarsten-droog.

De lucht was dun en vreeslijk hoog,

en blauwe distels stijf en grillig

ritselden driftig en onwilig.

Stil grazend naast een grijze rots

zag ik opeens op hoge benen

een jonge ezel; zijn oren schenen

doorzichtig, zijn gelaat was trots.

Zijn lange, ambren ogen blonken

als water, ernstig en bezonken

en onpartijdig was zijn blik.

En na een korte, felle schrik

verstarde ik in verwondering.

Of kan het eerbied zijn geweest

voor dit schoon, ongeschonden beest,

waarmee ik langzaam verder ging?

Een pijnlijke herinnering:

zo ben ik vroeger ook geweest.

Die gaafheid en zachtzinnigheid,

onzware ernst en droomrigheid,

o kon ik dat nog ééns herwinnen,

kon ik nog ééns opnieuw beginnen.



Maria Vasalis,

uit Parken en woestijnen

Van Oorschot 1940



Wil

Geplaatst: 15 jan 2006 12:59 pm



Duif



Het had geonweerd en de straat was nat,

het asfalt lag als water aan de oever

van het trottoir, waar plechtig trad

een duif en koerde als een kind, maar droever.



De hemel boven 't park werd licht,

de bomen stonden groen, afzonderlijk,

en ieder leek een bos, zo vol, zo wonderlijk

en in zichzelf gekeerd, prevelend opgericht.



Ik liep te kijken in de korte stille straat

en zag de duif, de kleur van onweer op zijn veugels

en poten roze als de dageraad.



Maria Vasalis,

uit vergezichten en gezichten



Wil



Dierengedicht, ook even hier geplaatst

Geplaatst: 15 jan 2006 02:54 pm



En nog één dierengedicht van maria Vasalis...



Paard gezien bij circus Straszburger



Paard, dat bereden door een droom

zonder teugel, zonder toom

gestort kwam als een voorjaarswind,

de eerste, door de kale lanen,

regen en duister uit zijn manen,

warm van zichzelf, koud van de nacht.

Zwart paard, o bliksemende benen,

ogen gebald, neusvlegels open,

- o waarvandaan, waarheen gelopen-

de hoeven kloppend als een hart,

tot barstens toe, zo rap, zo zwart,

en dat zich plots omhoog verhief

met hoeven, die de hemel raakten,

verblindend in zijn duisternis...

en even plotseling verdwenen

als hartstocht en zijn luister is.



Maria Vasalis,

uit vergezichten en gezichten



Wil

Geplaatst: 19 jan 2006 08:16 pm



Een witte ochtend, eerste dooi

de lucht wit-grijs, egaal gespreid

en aan de lange horizon

welt nu een witte zon.



Geen wind, beweging of geluid.

Er botten waterdruppels uit;

aan iedre tak en iedre struik

zijn knoppen licht.



Een hartstochtsloze en totale aanwezigheid

maakt zich nu kenbaar en het is

of in een diepe adempauze van de tijd,

dichtbij, een pasgeboren kind

zich stil, volmaakt en ademend bevindt.



Maria Vasalis,

uit De Oude Kustlijn



Wil



Lentegedicht, ook even hier neer gezet.