Toon Tellegen (ja)

Geplaatst: 11 dec 2007 08:23 am



De vermoeidheid druipt van zijn zinnen...



Jan S

Geplaatst: 21 nov 2008 08:01 pm



Eens



Eens

snoof ik de geur van een roos

zó diep in mij op

dat ik achteroverviel en bedierf.

Mensen snelden toe om die geur te redden -

met tangen en pincetten, in wapperende hemden,

porden zij in mij,

vonden de geur van een rode roos

ach!

grepen hem.

borgen hem op

en gingen heen.

De lucht was leeg, de grond was kaal.

Een nieuwe dag brak doodsbleek aan.



Toon Tellegen:

Gedichten 1977-1999,

Querido, Amsterdam, 2000



n.a.v. het item raad de dichter hier geplaatst.



irene

Geplaatst: 22 nov 2008 10:58 am



Mooi maar vreemd gedicht.



Tiba.

Geplaatst: 23 nov 2008 10:19 am

tiba schreef:

Mooi maar vreemd gedicht.



Tiba.

Helemaal mee eens, en een erg mooie vreemde laatste regel.

Ik zie het als een cryptische vertelling die ik nog lang niet door heb.

Of is het gewoon niet te begrijpen absurdisme?



Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

Geplaatst: 23 nov 2008 10:23 am



men ontneemt hem het gedicht dat hij schreef en waar hijzelf van ondersteboven was - ze laten de dichter links liggen....



zomaar mijn interpretatie hoor



Jan S

Geplaatst: 23 nov 2008 10:49 am



Ik zie het ook als een surrealistisch gedicht, een sprookje bijna.

Zeer plastisch ook, je kan het je zo voorstellen. Een tekenaar of schilder weet hier heus wel raad mee.

De geur van de roos kan op allerlei slaan: poëzie, liefde, een diepe ervaring... ik denk niet dat je het kunt achterhalen, hoeft hier ook niet, denk ik.

Of misschien is het enkel een surrealistische fantasie.

Mooi in elk geval.



mira