Een moeder
Ze hebben een moeder onder de voet gelopen,
ze keken naar de hemel,
ze zagen een meeuw -
schepen schoven langs de horizon,
wijd en zijd de scherven van haar kinderen.
Ze wezen elkaar de veren aan -
zo wit,
zo zonder een vleugje treurigheid
of angstvalligheid -
heksen ruimden de rommel op,
zaaiden distels en herinneringen,
vlogen gillend weg.
Ze liepen verder, de zon ging onder,
ze keken naar de sterren,
ze hoorden een schreeuw:
"Kinderen!"
Uit: Toon Tellegen - Kruis en munt, gedichtenbundel Landelijke gedichtendag 2000, uitgegeven door Querido en Poetry International.
Wie kan mij helpen hier vat op te krijgen? Er lijkt iets ernstigs gebeurd te zijn met een moeder. Maar wat zijn dan de scherven van haar kinderen? Wie zijn "ze"? En waarom roept ze "Kinderen"? En waarom heksen?
Librije.
Hetzelfde zien
Maar het zò zien
Zoals niemand het zag
(J.A. Deelder - Euforismen
Bezige Bij, 1991)