Jan van Nijlen (ja uitgegeven door v. Oorschot)

Geplaatst: 03 dec 2004 04:43 pm



Wat een mooi gedicht, Dettie.

Je zou zo naar die oude kroegen verlangen, zo mooi beschrijft hij het.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 05 dec 2004 12:09 am



In het boek De selectie van de eeuw. De 200 beste gedichten van Nederland en Vlaanderen, (dat ik uit de bib heb ontleend) staat hij met drie gedichten. Niet niks.

Zelf ken ik zijn gedichten niet zo goed. Dacht trouwens altijd dat hij een Nederlander was (verwar hem steeds met iemand anders, al die dichters!). Mis dus. Is rasechte Vlaming.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 07 dec 2004 09:56 am



Dat is het leuke toch Tiba? dat je steeds weer nieuwe dichters ontdekt.

Ik kende Jan van Nijlen alleen van Bericht aan de reizigers en nu lijkt het wel of je hem steeds meer tegenkomt. Omdat je hem kent natuurlijk. Maar leuk is het wel! Juist omdat hij erg mooie gedichten maakt. Hij kan zo mooi de sfeer weergeven vind ik.



Groetjes

Dettie

Geplaatst: 09 jan 2005 08:20 pm



Hij weeft in stilte, die oude Jan. Je zult zien, als wij allemaal 'uitgezongen' zijn, Slauerhoff en ik incluis, zal hij nog met een paar prachtige verzen komen opzetten alsof er niks gebeurd was.



E. Du Perron aan A. A. M. Stols, 1931



gevonden in: Toen bliezen de poortwachters, proza en poëzie van 1880 tot 1920, Hans van Straten, Salamander, Em. Querido's uitgeverij N.V., 1967



Tiba.

Geplaatst: 18 jan 2005 03:54 pm



De jonge wolf



Kom, laat mij los, laat mij maar lopen,

ik vind de weg wel door het bos.

Mijn hart is sterk, mijn oog is open.

Kom, laat mij lopen, laat mij los.



Vrees je dat ik de weg niet vind,

mijn vrijheid al te duur zal kopen?

Jij vader was ook eenmaal kind,

en toch ben jij ook weggelopen.



Kom, laat mij lopen, laat mij los.





Jan van Nijlen

uit: Verzamelde gedichten,

Van Oorschot 1954



Tiba.

Geplaatst: 10 feb 2005 10:50 am



Gescheiden



Den zomernacht die hen zo diep ontroert

zal hij wellicht, zij nimmermeer vergeten;

hij was als zij: verwonderd en vervoerd,

zij niet als hij: gepijnigd en verbeten.



Een strelende arm die om een hals zich snoert

is wel een band, maar niet voor het geweten:

zij kunnen zalig zijn, van de aarde ontvoerd,

en verder nooit iets van elkander weten.



Maar eenmaal komt een zomernacht als deze

dat ze in een ster of in een vogelkreet

het uur herkennen dat geheel hun wezen



deed rillen van een bovenaards genot,

om te verkeren in 't onzegbaar leed

der eenzaamheid, dan zij zij rijp voor God.



Uit: Jan van Nijlen,

Verzamelde Gedichten.

Van Oorschot 2004.