De kooi
Ik voel den lust te reizen, te verhuizen,
of schepen fluiten die vertrekken gaan,
als in het najaar, in de koffiehuizen,
weer gladiolen op de tafels staan.
Ik weet: nu zijn de velden zonder koren,
van dag tot dag wordt dieper groen de wei
en scheert de zwaluw sneller rond den toren,
de gentiaan bloeit in't moeras der hei.
Wordt dan voor immer mijn geboeid verlangen
gevoed door een seizoen en door zijn kleur,
is dit de kooi waarin ik ben gevangen,
waar is het slot en wie ontsluit de deur?
Ik lees de tweede regel: (alsof) schepen fluiten die vertrekken gaan.
Ben niet helemaal zeker.
Volgens mij maakt de herfst de dichter weemoedig: het is najaar, er staan weer gladiolen op de tafels in de koffiehuizen(waar de dichter komt, vermoed ik).
In de tweede strofe heeft de dichter het over de natuur:
- het koren is binnengehaald (de zomer is voorbij)
- de wei wordt dieper groen (ik versta: donkerder groen, dus niet meer het frisse groen van de lente)
- de zwaluw scheert sneller rond de toren (ik versta: de zwaluwen beginnen zich klaar te maken om te vertrekken naar warmere oorden)
- de gentiaan bloeit in't moeras der hei: even gegoogled op gentiaan, er zijn vele soorten, sommige bloeien in september.
Volgens mij wordt in de tweede strofe duidelijk dat het einde van de zomer enige nostalgie bij de dichter teweegbrengt. Het is voor hem een sein, een verlangen om te vertrekkenn net zoals een schip dat wil vertrekken een fluitsignaal geeft.
dat haal ik er voorlopig uit, geen tijd meer om de volgende strofe te analyseren (mij wacht nog werk), maar ik hoop dat je hiermee al een eind bent.
Tiba
