Geplaatst: 08 apr 2008 11:30 am
In Memoriam Karel Van de Woestijne
Veel dichters zochten in Parijs, in Londen,
Voor ’t moede hoofd vergeefs een harden steen,
Maar op het doodsbed werd hun harte sereen:
Hun lied werd eindelijk met hun droom verbonden.
Gepijnigd door het leven als niet één,
Het zwakke lijf vol ziekten en vol wonden,
Heeft ook weer hij de diepe rust gevonden
Op’t blanke doodsbed, maar ook daar alleen.
Bedwelmd door licht en vreedzame’ appelgeur,
Gij die het leven mint, en wien de kleur
Des hemels nooit zoo zoet was als vandaag,
Waar zal uw vreugd te leven zich verschuilen,
Wat is uw antwoord op de bittre vraag:
Wilt ge uw bleek lot niet voor het zijne ruilen?
1ste strofe: gaat over de dichters in 't algemeen
2de strofe: gaat over de dichter Karel VDW
3de/4de strofe: richt zich tot een bepaald persoon (de lezer?)
Vooral de tegenstellingen vallen me op:
pijn van het leven <--> rust van de dood (2de strofe)
gepijnigd door het leven (2de strofe) <--> vreugd te leven (4de strofe, aangesproken persoon) (waarbij me de betekenis ontgaat van "zich verschuilen", waarom moet/zou de vreugd zich verschuilen)
Algemene strekking:
- een zich niet thuis voelen in dit leven ("leed" in de 1ste strofe)
- een verlangen naar de dood waar er eindelijk vrede is
(leed met droom verbonden/ hart werd sereen/ diepe rust)
Van Nijlen is hier inderdaad de dichter van het verlangen. Ik las ergens van hem: "het allerbeste is hetgeen wij verloren"
Ik hoop dat je hiemee wat bent????? Moet nog het gedicht van K VDW bekijken, hoop er later op terug te komen.
Tiba.